بررسی امکان افزایش کارایی علف کش مت سولفورون متیل + سولفوسولفورون (توتال) و سولفوسولفورون (آپیروس) با استفاده از مواد افزودنی در کنترل علف هرز جودره و بروموس در مزارع گندم

به منظور بررسی امکان افزایش کارایی دو علف کش سولفوسولفورون (آپیروس) و مت سولفورون متیل + سولفوسولفورون (توتال) با استفاده از مواد افزودنی و حامل ها جهت کنترل جودره آزمایشی با ساختار تیماری فاکتوریل سه عاملی و طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار آزمایشی در سال زراعی ‮‭1390-91‬ در زرقان فارس اجرا گردید. فاکتور اول، سورفکتانت در چهار سطح مصرف سیتویت در مقادیر ‮‭0/25‬ و ‮‭0/50‬ درصد حجمی و سورفکتانت توتال به صورت ‮‭0/25‬ و ‮‭0/50‬ درصد حجمی و فاکتور دوم مصرف کود نیتروژن به عنوان حامل در سه سطح بدون مصرف نیتروژن به عنوان شاهد (آب)، مخلوط کود اوره (‮‭46‬‭% N) + ‬نیترات آمونیوم (‮‭35‬‭% N) ‬به نسبت مساوی بصورت محلول دو درصد و کود سولفات آمونیوم (‮‭20‬‭% N) ‬بصورت محلول سه درصد و فاکتور سوم علف کش های آپیروس و توتال در دو سطح بودند. نتایج بدست آمده از ارزیابی چشمی، صفات رویشی و زایشی جودره و عملکرد دانه گندم بیان کننده آن است که در مجموع علف کش توتال از کارایی بهتری در کنترل این علف هرز برخوردار بود. در یین حامل های کاربردی اختلاط این دو علف کش با سولفات آمونیوم سه درصد بر دیگر حامل مصرف شده در این آزمایش مناسب تر بود. بهترین سورفکتانت کاربردی جهت علف کش آپیروس مصرف سیتویت و علف کش توتال ماده افزودنی همراه این علف کش بود. افزایش دزهای کاربردی این سورفکتانت ها نتوانست تاثیر معنی داری در کارایی این دو علف کش داشته باشد بطوریکه در اغلب موارد تیمارهای ‮‭0/25‬ و ‮‭0/5‬ درصد حجمی این مواد افزودنی با یکدیگر اختلاف آماری معنی داری با یکدیگر نداشتند. واژگان کلیدی: سیتویت، توتال، جودره، عملکرد دانه، سولفات آمونیوم، اوره، نیترات آمونیوم