بررسی کارایی مصرف آب در روش های کشت یک ردیفه و دو ردیفه در ارقام تجارتی سیب زمینی

این تحقیق در دو منطقه، کبوتر آباد اصفهان و رزوه فریدن انجام شد. به منظور بررسی تاثیر روش های آبیاری سطحی و روش های کاشت بر کارایی مصرف آب و عملکرد محصول سیب زمینی، طرحی در قالب بلوک های دو بار خرده شده بر پایه بلوک های کاملا تصادفی در سه تکرار اجرا شد. روش های کاشت یک ردیفه و دو ردیفه شیاری به عنوان کرت های اصلی، چهار تیمار آبیاری بر اساس نیاز آبیاری (شامل ،‮‭80 60‬ ، ‮‭100‬ و‮‭120‬ درصد نیاز خالص آبیاری) به عنوان کرت های فرعی درجه یک و ارقام سیب زمینی شامل: سانته (کاملا زودرس)، مارفونا (نسبتا زودرس) و آریندا (میان رس) به عنوان کرت فرعی درجه دو در نظر گرفته شد. پس از رسیدگی، عملکرد محصول، کارایی مصرف آب و واکنش تیمارهای مختلف نسبت به آفت زنجرک ارزیابی گردید. نتایج حاصل از بررسی دو ساله این آزمایش نشان داد که سطوح آبیاری و روش کشت و اثر متقابل آبیاری در روش کشت، در ارتباط با عملکرد در سطح یک درصد معنی دار بود .مقایسه میانگین روش های کاشت بر عملکرد محصول نشان داد که در هر دو سال آزمایش، کشت دو ردیفه در منطقه کبوتر آباد نسبت به کشت یک ردیفه عملکرد بالاتری داشت. نتایج حاصل از مقایسه میانگین سطوح آبیاری نشان داد که تیمار آبیاری ‮‭60‬ درصد نیاز خالص آبیاری، بیشترین کارایی مصرف آب (‮‭3/92‬ کیلوگرم بر مترمکعب) و تیمار ‮‭120‬ درصد نیاز خالص آبیاری، کمترین کارایی مصرف آب (‮‭2/52‬ کیلوگرم بر مترمکعب) را دارا بودند. طبق نتایج مقایسه میانگین های اثر متقابل سطوح آبیاری در روش کاشت، بیشترین کارایی مصرف آب در روش آبیاری یک ردیفه با سطح آبیاری ‮‭60‬ درصد نیاز خالص آبیاری به دست آمد، در حالی که کمترین مقدار در روش آبیاری دو ردیفه با تیمار ‮‭80‬ درصد نیاز آبیاری حاصل شد. تجزیه واریانس اطلاعات جمع آوری شده از دو سال اجرای آزمایش نشان داد که در هر دو سال، درصد نیاز آبی در سطح یک درصد بر روی جمعیت پوره زنجرک تاثیر داشت، به طوری که بیشترین جمعیت پوره زنجرک در تیمارهای ‮‭100‬ درصد و ‮‭120‬ درصد آبیاری مشاهده شد. واژه های کلیدی: آبیاری سطحی، ارقام تجاری سیب زمینی، روش های کشت، کارایی مصرف آب