بررسی وضعیت تولید و بازاریابی میگو در استان سیستان و بلوچستان

میگو از ذخایر مهم آبزی ایران است که به لحاظ ارزش غذایی فراوان و قیمت بالا در بازارهای جهانی، دارای اهمیت اقتصادی خاصی در بین فرآورده های آبزی است و به شکل تجاری استحصال آن تقریبا از اوایل دهه هفتاد در سواحل جنوبی کشور آغاز شد. هدف از این مطالعه بررسی بازاریابی میگو و همچنین تعیین عوامل موثر بر حاشیه بازار آن است. داده ها با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی ساده و از طریق تکمیل پرسشنامه در میان ‮‭38‬ نفر از تولیدکنندگان در سایت پرورش میگو بندر گواتر شهرستان چابهار و عمده فروشان و خرده فروشان در محدوده ای فراتراز شهرستان در سال زراعی ‮‭89-90‬ به دست آمده است. نتایج حاصل نشان می دهد حاشیه کل بازاریابی میگو بیشتر از حاشیه عمده فروش و خرده فروش است، سهم تولیدکننده در عوامل بازاریابی نسبت به سهم عمده فروش و خرده فروش بیشتر بوده و سهم عوامل بازاریابی در قیمت نهایی میگو ‮‭35‬ درصد (ضریب هزینه) می باشد. کارایی بازار میگو ‮‭150‬ درصد و بیشترین سود از فروش میگو متعلق به عمده فروش می باشد. بیشترین هزینه بازار رسانی مربوط به هزینه حمل و نقل می شود. بازار داخلی میگو مسیر ساده ای ندارد و در بازار خارجی از پروسه نامناسبی برخوردار است و خدمات بازاریابی نظیر بسته بندی، درجه بندی، تبدیل، نگهداری با هزینه بالایی صورت می پذیرد. همچنین ‮‭81/5‬ درصد از پرورش دهندگان، نبود امکانات نگهداری (سردخانه)، ‮‭78/9‬ درصد عدم وجود تسهیلات اعتباری مناسب و ‮‭73/6‬ درصد عدم وجود نیروی کار مناسب را از مشکلات اصلی در تولید میگو اشاره کرده اند. واژه های کلیدی: میگو، حاشیه بازاریابی، عمده فروش، خرده فروش، چابهار