بررسی امکان کشت چغندرقند در مناطق جنوبی استان کرمان با استفاده از مطالعات تناسب اراضی

ارزیابی تناسب اراضی یکی از مهمترین و اساسی ترین روشهای استفاده بهینه از منابع تولید می باشد. هدف از انجام این تحقیق بررسی امکان کشت چغندر قند در مناطق جنوبی استان کرمان برای کشت پاییزه با استفاده از مطالعات ارزیابی تناسب اقلیمی وکیفی اراضی در جنوب استان کرمان می باشد. این تحقیق بر اساس روش ارزیابی تناسب اراضی فایو ‭(FAO‬‮‭1976‬) انجام گردید. برای انجام طرح با بررسی نقشه های خاک، سه منطقه ارزوییه، بلوک فاریاب جیرفت و شهداد در استان کرمان انتخاب شدند. درکلیه واحدها به غیر از واحد هایی که پروفیل شاهد در آن ها قرار دارند نمونه های خاک تهیه و بر روی آن ها آزمایشهای فیزیکی و شیمیایی مورد نیازانجام محاسبه گردید. در مرحله بعد خصوصیات مهم و موثر بر عملکرد از واحدهای خاک انتخاب و طبقه بندی تناسب کیفی بر اساس روش های محدودیت ساده و پارامتریک انجام گردید. همچنین طبقه بندی تناسب اقلیمی بر اساس روشهای محدودیت ساده و پارامتریک انجام شد. و در نهایت در مناطق مناسب در یک واحد خاک چهار رقم کشت و مشخصات کمی آنها ثبت گردیدند. بررسی ها نشان می دهند که بر اساس سیستم رده بندی آمریکایی خاکهای مطالعه شده در رده های ‭Entisols ‬و‭Aridisols ‬قرار دارند. نتایج طبقه بندی تناسب اقلیمی به روش پارامتریک و محدودیت ساده نشان می دهد که اقلیم ارزوییه برای تیپ بهره وری چغندر قند S2 است. بنابراین اقلیم منطقه برای کشت این تیپ بهره وری مناسب با محدودیت کم می باشد. برای مناطق شهداد و جیرفت بر اساس دو روش مذکور کلاس اقلیم S1 می باشد و این بیانگر اقلیم مناسب در منطقه جهت کشت این تیپ بهره وری می باشد. نتایج نشان می دهد که خاک های مطالعه شده برای محصولات انتخابی دارای تناسب کم تا نامناسب با محدودیت های شوری و قلیاییت، بافت و سنگریزه و خصوصیات حاصلخیزی می باشند. بر اساس نتایج، کشت پاییزه چغند قند، در مناطق مختلف مطالعه شده نسبت به کشت بهاره امکان پذیرو ارجح تر می باشد. واژه های کلیدی: طبقه بندی کیفی، تناسب اراضی، چغندر قند، روش پارامتریک،محدودیت ساده