ارزیابی فنی کشاورزی حفاظتی (خاک ورزی - کاشت) در منطقه هریس

منابع آب وخاک نقش عمده ای در توسعه پایدار ایفا کرده و بهره برداری مناسب از آن ها نقش مهمی در پایداری جوامع دارد. سیستم متداول خاک ورزی معایب متعددی چون صرف وقت و هزینه و انرژی زیاد داشته و می تواند موجب کاهش ذخیره رطوبتی خاک، افزایش فرسایش خاک، مستهلک شدن سریع ماشین های کشاورزی کاهش قابلیت کشت پذیری خاک زراعی در طولانی مدت شود. خاک ورزی حفاظتی می تواند عوارض مذکور را کاهش داده و تولید پایدار را تضمین نماید. در این تحقیق دو روش کاشت مستقیم (بدون خاک ورزی) با استفاده از بذرکار و روش مرسوم (خاک ورزی و کاشت بذرکار) در تولید محصول گندم در شهرستان هریس استان آذربایجان شرقی ازنظر تاثیر بر پارامترهای مختلف مورد ارزیابی قرارگرفته و با یکدیگر مقایسه شدند. طول سنبله، تعداد دانه در سنبله، وزن دانه در سنبله، وزن هزار دانه، شاخص برداشت، بیوماس، عملکرد، سوخت، عمق کاشت و یکنواختی عمق اندازه گیری شدند. نتایج نشان داد که اثر نوع خاک ورزی بر روی وزن دانه در سنبله، وزن هزار دانه، یکنواختی عمق و شاخص برداشت ازنظر آماری معنیصدار نبود.اما تاثیر خاک ورزی بر روی تعداد دانه در سنبله، طول سنبله و بیوماس در سطح آماری 5 درصد اثر معنی داری داشت. همچنین اثر خاک ورزی بر ارتفاع بوته، عملکرد، مصرف سوخت و عمق کاشت ازنظر آماری در سطح یک درصد معنی دار بود.بر اساس نتایج تجزیه مرکب دو سال، مقدار میانگین عملکرد در کاشت مستقیم ‮‭4902‬ کیلوگرم در هکتار و در کشت مرسوم ‮‭2055/5‬ کیلوگرم در هکتار بود. به طورکلی تاثیر خاک ورزی بر روی تعداد دانه در سنبله، طول سنبله، بیوماس، ارتفاع بوته ، عملکرد، مصرف سوخت و عمق کاشت معنی دار بود. واژه های کلیدی:کشاورزی حفاظتی، کشاورزی مرسوم، مصرف سوخت، بی خاک ورزی، بقایا، عملکرد.