اثرات و پتانسیل عملیات بیولوژیک آبخیزداری در ترسیب کربن بمنظور اصلاح تغییرات اقلیمی (لرستان)

امروزه گرمایش و تغییر اقلیم کره زمین ناشی از اثر گلخانه ای تشدیدی حاصل از تصاعد گازهای کربنی به جو زمین به عنوان یکی از مهم ترین تهدیدها برای توسعه پایدار و امنیت غذایی به ویژه در مناطق خشک ونیمه خشک جهان نظیر ایران است. علت این امر گسترش استفاده از منابع انرژی فسیلی برایفعالیت های صنعتی، نابودی جنگل ها و مراتع و تخریب منابع اراضی و خاک است.تنها راه کارغیر تکنولوژیک شناخته شده ،ترسیب کربن به وسیلهبوم سازگان های گیاهی با ابزارهای مدیریتی کارآ،نظیر عملیات کارآمد بیولوژیکی است.به منظوربرآورد میزان ترسیب کربن دو حوضه به عنوان سایت معرف انتخاب شد که در هر دو حوضه به روش ترانسکت و انداختن پلات نمونه برداری صورت گرفت سپس نمونه ها توزین و وزن نمونه در پلات و هکتار مشخص شد،سپس از هر نمونه 10 گرم به آزمایشگاه انتقال و میزان ترسیب کربن در واحد سطح تعیین شد.حوضه نمونه معرف ریمله با میزان 1604 کیلوگرم در هکتاربیشترین و حوضه نمونه شاهد آبخوان داری با 122کیلوگرم در هکتار کم ترین میزان ترسیب کربن را نشان میدهد.همچنین نتایج تجزیه و تحلیل آماری در محیط های Excel ،Minitab وSPSS بیانگر وجود اختلاف معنی داری در میزان ترسیب کربن در سایت های معرف و شاهد است.کلمات کلیدی:آبخیزداری،ترسیب کربن،تغییرات اقلیمی،عملیات بیولوژیکی