بررسی واکنش لاین های دیررس سویا نسبت به Macrophomina phaseolina عامل بیماری پوسیدگی زغالی در سال زراعی 95-94

بیماری پوسیدگی زغالی ناشی از قارچ Macrophomina phaseolina معمول ترین بیماری سویا در استان گلستان است. استفاده از ارقام مقاوم و متحمل موثرترین، اقتصادی ترین و سالم ترین روش از نظر زیست محیطی در کنترل این بیماری به شمار می رود. به همین منظور واکنش 12 ژنوتیپ امیدبخش دیررس سویا به اضافه رقم ویلیامز به عنوان شاهد حساس و رقم کتول به عنوان رقم متحمل در قطعه زمین آلوده به قارچ عامل پوسیدگی زغالی به مدت دو سال مورد ارزیابی قرار گرفتند. مقایسه میانگین درصد بوته های آلوده و شدت بیماری در ژنوتیپ های مورد بررسی نشان داد که ژنوتیپ شماره 2 (K. 778 × سحر) با 3/52 درصد بوته آلوده دارای بیشترین و ژنوتیپ شماره 11 (رقم سامان) با 9/12 درصد بوته آلوده دارای کمترین درصد بوته های آلوده بودند. از نظر شدت بیماری، ژنوتیپ شماره 1 (سپیده × سحر) با 5/61 درصد بالاترین و ژنوتیپ شماره 5 (رقم سامان) با 8/16 درصد پایین ترین شدت بیماری را داشتند. از نطر واکنش به قارچ عامل بیماری، ژنوتیپ های شماره 1 و 2 در گروه حساس، ژنوتیپ های شماره 4، 5 و 10 درگروه نیمه حساس، ژنوتیپ های شماره 3، 6، 7، 8 و 9 در گروه نیمه مقاوم و ژنوتیپ های شماره 11 و 12 در گروه مقاوم قرار گرفتند. کلمات کلیدی: سویا، ژنوتیپ، مقاومت، پوسیدگی ذغالی، Macrophomina phaseolina