بررسی روند ژنتیکی در مرغان بومی اصفهان

این مطالعه جهت تعیین میزان تنوع در مرغان بومی استان اصفهان با استفاده از روش تجزیه و تحلیل شجره انجام شد. رکوردها در طی سال های 1373تا 1393ثبت شده و دربرگیرنده شجره ای با 75359پرنده می باشد که جهت برآورد میزان همخونی، متوسط همتباری، اندازه موثر جمعیت و همچنین پارامترهای احتمال منشا ژن، و فاصله نسل، مورد استفاده قرار گرفت. میانگین فاصله نسل جامعه در مسیرهای مرغ – نتاج، بیشتر از مسیرهای خروس – نتاج بود. میانگین اندازه خانواده و فاصله نسل در مدت زمان مورد مطالعه به ترتیب 58/8 فرد و یکسال بود. میانگین میزان همخونی در کل جمعیت و افراد همخون به ترتیب برابر با 56/2 و 54/3 درصد و نرخ افزایش میزان همخونی 43/0 درصدبرآورد شد. میانگین ضریب خویشاوندی میان خروس ها و مرغ ها در حیوانات فعال جهت پیش بینی سطوح آینده همخونی اندازه گیری شد. تعداد حیوانات بنیان گذار، و غیر بنیانگذار به ترتیب 799، 74560 محاسبه شد. اندازه موثر جمعیت 55/93 حیوان بود و اندازه موثر جامعه طی سال های مورد بررسی دارای سیر نزولی بود. نتایج این تحقیق بیان می کند که میزان تنوع ژنتیکی در جمعیت مورد مطالعه کم بوده و بایستی برای کنترل هم خونی سیستم های آمیزشی مورد تجدید نظر قرار گیرند.لغات کلیدی: ساختار شجره، تنوع ژنتیکی، مرغان بومی، منشا ژن، همخونی