بررسی تطبیقی میزان تحقق اصول حکمروایی شهری در طرح های توسعه ی شهری (نمونه موردی: منطقه 1 و 2 شهرداری شیراز)

حکمروایی خوب را می توان رویکرد، فرایند و شیوه مشارکتی اداره امور عمومی با مشارکت سه بخش دولتی، خصوصی و مدنی تعریف نمود. در سال های اخیر در ایران، به طور گسترده از این رویکرد به عنوان ضرورت توسعه مدیریت شهری کشور نام برده شده و در موارد متعددی به ارزیابی تحقق آن در اداره امور عمومی شهرها نیز پرداخته شده است. این در حالی است که به ظرفیت های موجود آن در قوانین و برنامه های توسعه شهری کشور توجه نشده است. این رو این پژوهش در صدد است تا میزان تحقق برنامه های توسعه شهری شهر شیراز را با اصول حکمروایی خوب بررسی نماید.

کلیدواژه ها:

طرح های توسعه شهری ، حکمروایی شهری ، منطقه 1 و 2 شهرداری شیراز