بررسی میزان انطباق پذیری مدیریت شهری ایران با اصول حکمروایی خوب شهری (مطالعه موردی: شهر کنگاور)

حکمروایی خوب شهری مفهومی است که هم با مسیولیت حکومت و هم با تعهد شهروندان ارتباط دارد و به عنوانفرآیندی است که از یک طرف، بر اساس کنش متقابل میان سازمانها و نهادهای رسمی اداره شهر و از طرفی دیگر،میان سازمان های غیر دولتی و تشکل های جامعه مدنی شکل می گیرد. در شرایط کنونی کشور ما که چهارچوب نظریمنسجمی برای مدیریت شهرها وجود ندارد، باید به فکر ایجاد ساختارهای نوین تغییر و تحول در روش اداره ی شهرهابود. در این میان، حکمروایی خوب شهری به عنوان کم هزینه ترین و اثر بخش ترین و پایدارترین شیوه اعمال مدیریت،برای دستیابی به توسعهی پایدار در قلمرو هر سرزمین جزیی از ضروریات می باشد. در این راستا، این مقاله با روشتوصیفی- تحلیلی، از طریق مطالعات کتابخانه ای و اسنادی مباحث نظری جمع آوری گردید. همچنین، ابزار به کارگرفتهشده دیگر در این پژوهش در جهت تکمیل اطلاعات، تهیه ی پرسشنامه و استفاده از نظرات عمومی ساکنین شهر کنگاورمی باشد. نتایج پژوهش حاضر نشان میدهد که مدیریت شهری در محدوده مورد مطالعه با اصول حکمروایی خوبشهری تطابق ندارد و با توجه به شاخص های آن از وضعیت مناسبی برخوردار نیست. ارزیابی این پژوهش حاکی از آناست که شهرداری و دیگر ارگان های دولتی در چارچوب حکمروایی خوب شهری عملکرد مناسبی ندارد. واضح استکه هرچه مدیران مسلطتر، با تجربه تر، خلاق تر و با دانش و آگاهی بیشتری در راس امور قرار بگیرند عملکرد آن ها درزمینه های گوناگون بهتر و مفیدتر واقع می شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت ، مدیریت شهری ، حکمروایی ، حکومت ، حکمروایی شهری