بررسی ظرفیت های بافت تاریخی بهشهر درتوسعه گردشگری شهری مورد مطالعاتی (بناهای تاریخی بهشهر)

میراث در لغت به معنی آن چیزی است که به ارث رسیده است. این واژه مفهوم انتقال از گذشته به آینده را می رساند. در واقع، به میراث بایستی به عنوان ماترکی نگاه کنیم که از نیاکان دریافت کرده و لازم است به نسل های آینده انتقال دهیم. شناخت تاریخ از راه شناخت اندیشه انسانی مقدور است. یکی از راه های شناخت اندیشه ی انسانی، شناخت مصادیق عینی این ساختار ذهنی است. به عبارت دیگر تجلی عینی ذهن انسانی در منظر فرهنگی و به طور خاص در میراث فرهنگی و به طور خاصتر، در محوطه ها و بناهای تاریخی مشهود است. میراث فرهنگی نبوغ خلاق مردمی است که در گذشتهای دور بنا می کردند. این گونه میراث، یعنی میراث فرهنگی، درباره سنت ها، عقاید و دست یافته های هر کشور و مردم آن سخن می گوید که دو نوع شاخص میراث فرهنگی عبارتند از: میراث مادی و میراث معنوی . نوع نخست شامل مواریثی است که به طور فیزیکی قابل لمس هستند، مانند بناها، مجسمه ها، نقاشی های دیواری، اشیاء و... و گردشگری فرهنگی، نوعی از گردشگری است که گردشگر را به فراگیری، آموزش، کنکاش و کسب تجربه درباره فرهنگ حال و گذشته جامعه مقصد و مقایسه آن با داشته ها و انگیزه های جامعه خود و دیگران وا میدارد و در واقع تجربه کیفی میان گردشگر و محیط، مورد بازدید قرار میگیرد. هدف این پژوهش، بررسی و تحلیل جایگاه گردشگری فرهنگی)مواریث فرهنگی( در توسعه گردشگری شهری بهشهر است چرا که معتقدیم بافت های تاریخی این شهر ثروت هایی هستند که می بایست با تدبیر، حفاظت و زنده سازی شوند. محیط های تاریخی این در برگیرنده مجموعه متنوعی از بناها، یادمانها و مجموعه های ارزشمند اند که در طول قرن ها شکل گرفته و محصول مراحل پیچیده رابطه انسان و محیط بوده و بواسطه دارا بودن ویژگی های منحصر به فرد تاریخی و ارزش های متنوع معمارانه قابل ارج نهادن می باشند.محیط های تاریخی و میراث معماری ارزشمند بهشهر به منزله ثروت غیر قابل جایگزینی بوده که سرمایه و ذخائر قرن ها مهارت دوران شاه عباس صفوی را به معرض نمایش می گذارند و بواسطه آن به این شهر نسبت به شهرهای دیگر در استان مازندران امتیازات منحصر به فردی اعطاء می کند. شهرستان بهشهر یکی از شهرهای کهن) با جمعیت 155 هزار نفر( و دارنده آثار با ارزش عهد قدیم با قدمت هفتاد و پنج هزارساله از شهر های قدیمی در استان مازندران بوده که به دلایلی مورد توجه شاه عباس واقع شد و به عنوان پایتخت دوم صفویان انتخاب گردیده است و در اثر این توجه تحولات و دگرگونی و نوسازی و عمارت ها در این شهر احداث گردید که اشرف البلاد یعنی عروس شهرهای ایران آن زمان نام گرفت. هدف اصلی از انجام این پژوهش پاسخ به این سوال است که گردشگری تاریخی و فرهنگی چگونه می تواند در احیا و حل برخی از مشکلات بافت های تاریخی کمک نماید در نهایت به ارائه پیشنهاداتی جهت استفاده بیشتر از مزایای گردشگری در بافت و آثار تاریخی محدوده مورد مطالعه مبادرت خواهیم نمود. در این شهر بعضی از یادگارها مرمت و نوسازی و تجدید بنا شده و تعدادی از بین رفته و یا در حال نابودی می باشند ولی با همه زیبایی های فراوان تاریخی متاسفانه درجذب و استقرار گردشگر مغمون مانده که در این مقاله سعی شده است بیشتر به این بناهای تاریخی پرداخته که تحقیق از نوع توصیف- تحلیلی و در زمره تحقیقات کاربردی است. جامعه آماری پژوهش کلیه گردشگرانی بودند که برای خرید و بازدید از بناهای تاریخی این شهر مخصوصا در ایام نوروز به این اماکن مراجعه کرده که بر اساس طیف لیکرت تعداد 347 نفر از آنان بصورت تصادفی ساده مورد پرسشگری مستقیم قرار گرفته اند. نتایج بدست آمده نشان داده که این بناهای تاریخی نقش قابل ملاحظه ای در توسعه گردشگری این شهرستان داشته و توانسته تا حدود زیادی مطالبات و نیازهای گردشگران را از بعد فرهنگی بواسطه زیبایی ساختار بنای تاریخی تامین نموده و همچنین در بهبود شرایط اقتصادی ساکنین این شهرستان نقش مناسبی ایفاء نماید.

کلیدواژه ها:

میراث فرهنگی ، گردشگری فرهنگی ، توسعه گردشگری شهری ، بهشهر