هالوین؛ مهمان ناخوانده در فرهنگ پایتخت ...

هالوین، که مهمان ناخوانده فرهنگ تاریخی در چند سال اخیر در پایتخت شده است...
نمی دانم، ابتدای سرآغاز این طیف و این جریان هالوین زده در بین نوجوانان و به عبارتی «تینیجری» کی و کجا مهمان ناخوانده این تقویم و خیابان های پایتخت ما شد؟
اما آنچه امروز می بینیم، صرفا چند لباس و چند آرایش متفاوت در گوشه ای از شهر نیست؛ مسئله، ورود تدریجی یک مناسبت فرهنگی بیگانه به فضای عمومی و تبدیل شدن آن به بخشی از سبک زندگی و سرگرمی نسل جدید است.
هالووین، با تمام آنچه پشتوانه تاریخی و فرهنگی آن در غرب است، امروز در برخی خیابان ها و مراکز شهری تهران، به ویژه در میان بخشی از نوجوانان و جوانان، حضوری قابل مشاهده پیدا کرده است؛ حضوری که شاید در نگاه نخست صرفا یک سرگرمی ساده و بی اهمیت به نظر برسد.
اما سوال اصلی اینجاست: چگونه یک مناسبت که ریشه ای در فرهنگ و تاریخ ما ندارد، توانسته در مدت نسبتا کوتاهی تا این اندازه در میان بخشی از جامعه شهری، به خصوص نوجوانان، جا باز کند؟
آیا مسئله فقط علاقه به تنوع و سرگرمی است؟
یا باید ریشه های این اتفاق را در تغییر ذائقه فرهنگی، شبکه های اجتماعی، الگوبرداری از سبک زندگی غربی و کم رنگ شدن برخی الگوهای بومی جست وجو کرد؟
شاید مسئله هالووین به تنهایی چندان مهم نباشد؛ مسئله مهم تر، فرآیندی است که طی آن یک فرهنگ، ابتدا به عنوان سرگرمی وارد می شود، سپس به یک عادت تبدیل می شود و در نهایت می تواند بخشی از هویت و سبک زندگی را تحت تاثیر قرار دهد.
فرهنگ، معمولا یک شبه تغییر نمی کند؛ آرام و بی صدا وارد می شود، در زندگی روزمره جا می گیرد و زمانی متوجه اثر آن می شویم که دیگر به بخشی از عادت های ما تبدیل شده است.
شاید بد نباشد به جای تمسخر نوجوانی که لباس هالووین پوشیده، یا صرفا مخالفت و برخورد سطحی با این پدیده، یک سوال جدی تر از خودمان بپرسیم:
ما برای نسل جدید چه جایگزین جذاب، به روز و در عین حال ریشه داری ساخته ایم که بتواند در برابر موج های فرهنگی وارداتی، حرفی برای گفتن داشته باشد؟
مسئله فقط «هالووین» نیست؛
مسئله، میدان فرهنگ است؛ میدانی که اگر ما برای آن برنامه نداشته باشیم، دیگران برایش برنامه خواهند داشت.