فرهنگ جنگ روان شناختی بر روی دانش آموزان و ضرورت صیانت از تعلق به مدرسه

با استناد به یافته های پژوهشی در ژورنال های معتبر، دانش آموزان «حس تعلق و وابستگی به مدرسه» را به مرور زمان و بر اساس کیفیت محیط یادگیری به دست می آورند؛ کما اینکه ممکن است در اثر شرایط بحرانی و جو نامساعد محیطی، این حس حیاتی را از دست بدهند. این وابستگی، مستقیما به میزان رضایت عاطفی و ایمنی ادراک شده توسط دانش آموز در محیط مدرسه گره خورده است.

حال تصور کنید با توجه به اتفاقات تلخ جنگ رمضان در ماه های گذشته، اصابت موشک به مدرسه ای در میناب، آن حادثه ی دلخراش و شهادت مظلومانه ی جمعی از دانش آموزان عزیز، و تداوم سایه ی تهدید و جنگ روانی بر روی کشور، چه آسیبی متوجه امنیت روانی و رضایت تحصیلی دانش آموزان، علی الخصوص در مناطق جنوبی کشور می شود.

همان طور که ادبیات علمی پژوهش ها نشان می دهد، فقدان تعلق و فروپاشی امنیت روانی محیط، پیامدهای مخربی همچون افت تحصیلی، اضطراب شدید و ترک تحصیل را به دنبال خواهد داشت. از این رو، برای جبران این صدمات و تقویت دوباره ی «حس تعلق به مدرسه» در سایه ی تهدیدات، جامعه ی ما نیازمند یک تکامل و پویایی فرهنگی است. درست همان طور که در دوران هشت سال دفاع مقدس، نهاد خانواده و جامعه با فرهنگی جسورانه و صلابت مندانه، نسل پایداری را پرورش دادند، امروز نیز خانواده ها، معلمان و مسئولان مدارس باید با ترویج «فرهنگ استرس زدایی، ترس زدایی و بازسازی تعلق نهادی»، از دانش آموزان صیانت کنند؛ امری که ریشه در اصالت و تمدن این جامعه ی اسلامی دارد.