در میدان وداع، ایران دوباره قد کشید

---

 

وداع با امام شهید و بیعت با رهبر جدید، تنها یک مراسم نیست؛ بلکه تجلی اقتدار ملی در پرتو همبستگی و حضور مردم است؛ لحظه ای که ملت با حضور در صحنه، قدرت و تداوم خود را روایت می کند.

ملت ها در مقاطع سرنوشت ساز تاریخ خود، ظرفیت های پنهان و قدرت درونی خویش را آشکار می کنند. این قدرت، الزاما در تجهیزات نظامی، شاخص های اقتصادی یا معادلات سیاسی خلاصه نمی شود؛ بلکه در سرمایه ای عمیق تر و ماندگارتر ریشه دارد؛ سرمایه ای به نام «همبستگی ملی». هرگاه یک ملت بتواند در لحظات حساس، حول ارزش ها، باورها و آرمان های مشترک خود به صحنه بیاید، اقتدار ملی در کامل ترین و حقیقی ترین معنای خود متجلی می شود.

تشییع و وداع با امام شهید و بیعت با امام آیت الله سیدمجتبی خامنه ای را باید از همین منظر تحلیل کرد. این رخداد، صرفا یک آیین سوگواری یا یک مراسم سیاسی نیست؛ بلکه صحنه ای برای بازنمایی قدرت اجتماعی، انسجام ملی و ظرفیت تاریخی ملت ایران در عبور از بزنگاه های بزرگ است.

در ادبیات سیاسی و اجتماعی امروز، اقتدار ملی بیش از هر چیز به توانایی یک جامعه در حفظ انسجام، مدیریت بحران و بازتولید اعتماد عمومی وابسته است. ملت هایی که در مواجهه با رخدادهای بزرگ دچار گسست اجتماعی می شوند، حتی با وجود برخورداری از امکانات مادی، در معرض آسیب قرار می گیرند. اما جوامعی که قادرند اندوه، بحران یا فقدان را به فرصتی برای همبستگی و تجدید پیمان ملی تبدیل کنند، از سرمایه ای برخوردارند که ضامن استمرار و پایداری آنهاست.

وداع با رهبران بزرگ در تاریخ ملت ها، همواره فراتر از یک مناسک عاطفی بوده است. چنین لحظاتی به فرصتی برای بازتعریف هویت جمعی، نمایش انسجام و بازآفرینی اعتماد اجتماعی تبدیل می شود. حضور مردم در این گونه آیین ها، در حقیقت پیامی روشن به داخل و خارج از کشور است؛ پیامی مبنی بر اینکه ملت، علی رغم همه فشارها، اختلاف سلیقه ها و دشواری ها، همچنان بر مشترکات بنیادین خود ایستاده است.

از این منظر، تشییع و وداع با امام شهید و بیعت با رهبر جدید را می توان صحنه ای از بازتولید اقتدار ملی دانست. اقتداری که نه از ابزارهای سخت، بلکه از اراده جمعی، پیوندهای اجتماعی و احساس مسئولیت تاریخی مردم سرچشمه می گیرد.

در جهان امروز که «جنگ روایت ها» به یکی از مهم ترین میدان های تقابل قدرت ها تبدیل شده است، تصویر یک ملت متحد و حاضر در صحنه، خود به مولفه ای از قدرت ملی بدل می شود. دشمنان هر کشوری بیش از آنکه از توان نظامی آن هراس داشته باشند، از انسجام و همبستگی اجتماعی آن نگران اند؛ زیرا ملتی که در لحظات حساس به میدان می آید، توان عبور از بحران ها و حفظ ثبات خود را دارد.

بیعت با امام آیت الله سیدمجتبی خامنه ای نیز در همین چارچوب، حامل پیامی از استمرار، ثبات و تداوم است. انتقال مسئولیت در هر نظام سیاسی زمانی به نماد اقتدار تبدیل می شود که در فضایی آرام، همراه با اعتماد عمومی و در بستر همبستگی اجتماعی صورت گیرد. چنین رخدادهایی نشان می دهد که سرمایه اصلی یک کشور، پیش از هر چیز، مردم آن و ظرفیت آنان برای حفظ انسجام ملی است.

رسانه ها در این میان نقشی بی بدیل بر عهده دارند. آنها باید روایت گر این قدرت اجتماعی باشند و تصویری دقیق، واقع بینانه و مسئولانه از این همبستگی را به افکار عمومی منتقل کنند. ثبت این لحظات تاریخی، صرفا پوشش یک مراسم نیست؛ بلکه مستندسازی بخشی از حافظه ملی و روایت یکی از جلوه های اقتدار ایران است.

تاریخ گواهی می دهد که ملت ایران بارها در بزنگاه های حساس، با حضور در صحنه، معادلات را تغییر داده و قدرت خود را به نمایش گذاشته است. اگر اقتدار ملی را توان یک ملت برای ایستادن در کنار یکدیگر و عبور از دشواری ها بدانیم، آنگاه آیین وداع و بیعت را باید یکی از برجسته ترین جلوه های این اقتدار در حافظه تاریخی ایران معاصر دانست؛ جایی که ملت، بار دیگر به صحنه آمد و قدرت خود را در قاب همبستگی و تداوم به نمایش گذاشت.

* نویسنده: موسی کاظم زاده؛ قابل دسترسی هم در سایت بازار تبریز آنلاین

https://bazartabrizonline.ir