نبود حکمرانی آب مطلوب، پدیده آوارگان آب در اصفهان را تشدید کرده است

با وجود استان خشکی چون اصفهان در فلات مرکزی، رشد جمعیت، خشکسالی، توسعه صنعت و استحصال بی رویه آب بر شرایط کم آبی افزوده و آن را بحرانی نموده است که دستیابی به آب و حکمرانی صحیح و پایدار بر روی منابع آب های استان به عنوان یک ضرورت برای امروز و فردای آن تلقی می شود. این وضعیت دغدغه مدیران استان را برای تامین آب افزایش داده است. اما با حکمرانی معیوب آب در مدیریت کلانی و با تثبیت بحران آب در استان این مساله نیازمند یک حکمرانی بالقوه است که بتواند مشمول تمامی ویژگی ها و شرایط مطلوب برای مدیریت منابع آب در استان اصفهان باشد. 

از منظر اجتماعی مهم ترین تهدیدی که ممکن است کمبود یا بحران آب در یک منطقه به وجود آورد، مهاجرت و جابه جایی است. همین امر ممکن است بر دامنه تشدید حاشیه نشینی و یا زاغه نشینی از یک طرف و بیکاری در شهر ها بیفزاید و به عبارتی تعادل جمعیتی را میان شهر ها و روستا بر هم بزند که آورگان آب نمود عینی آن است.

این رویداد در اصفهان در حال رخ نمایی است و به معنای واقعی بر زندگی اجتماعی مردم اثر گذاشته و بر گسترش نابرابری ها و انحراف اجتماعی کمک کرده و منجر به پدیده ای چون آوارگان آب شده است که در راستای حل آن بایستی آن را یکی از اولویت های برنامه های تحولی در قالب اصفهان نوین قرار داد.