شاهنامه فردوسی؛ ۳۳ سال رنج؛ تا ابد گنج

25 اردیبهشت روز بزرگداشت فردوسی شاعر حماسه سرای ایرانیست! شاعری که با شاهکارش نقش بسزایی در ماندگاری زبان فارسی و هویت ملی ایراینان دارد؛ فردوسی، 33 سال از عمرش را برای سرودن شاهنامه صرف کرد و در حالی از دنیا رفت که دچار فقر بود؛ 33 سال کم نیست، برای رسیدن به ثروت و زندگی راحت، 33 سال یک عمر است اما فردوسی این سالها را با صرفنظر کردن از آسایش خود، حتی هزینه کردن ثروت و دارایی شخصی اش در خدمت به زبان فارسی و فرهنگ ملی کوشید و خود به این مهم اینگونه اشاره کرد: ( بسی رنج بردم در این سال سی، عجم زنده کردم بدین پارسی) رنجی که شاید در دوره خود توسط افراد عامی حتی مورد تمسخر قرار گرفته باشد؛ 33 سال رنج بدون هیچ منفعت مالی؛ موضوعی نیست که برای همه افراد قابل درک باشد.

فردوسی انسان مقدسی نیست که نتوان از او انتقاد کرد، او هم مانند سایر مردم عاری از خطا نبود، اما به پاس شاهکارش، به پاس 33 سال رنجی که کشید تا پارسی بماند، به پاس فداکاریش و دست کشیدن از آسایشی که می توانست از آن بهره ببرد، چنان در بین ایرانیان و صاحبان اندیشه جهان محترم است که جای هیچ چون و چرایی نمی گذارد و از اتفاق این احترام به دلیل این است که یک فرد از بطن جامعه بدون اینکه ادعای برگزیده بودن و... را داشته باشد، چنین شاهکار بی نظیری را به کتابخانه شاهکارهای جهان اضافه کرده است. 

شاهنامه فردوسی، فردوس زبان پارسی! 

نامش گرامی؛ شعرش ماندگار!.