چرا ترامپ گاهی از شکست و گاهی از پیروزی اغراق آمیز صحبت می کند؟
رفتار گفتاری ترامپ را می توان در چارچوب راهبرد «نمایش غیرقابل پیش بینی بودن» یا منطق نزدیک به #نظریه_مرد_دیوانه فهمید؛ در این الگو یک رهبر گاهی با اغراق در پیروزی ها و گاهی حتی با روایت دراماتیک از آسیب یا شکست، فضای شوک و ابهام ایجاد می کند تا توجه رسانه ای و فشار روانی بر طرف مقابل را افزایش دهد.
در ماجرای ناو نیز ابتدا روایت رسمی آمریکا از یک آتش سوزی داخلی سخن می گفت، اما ترامپ بعدا آن را «حمله موفق ایران» بیان می کند (که البته درست هم هست)؛ این نوع جابه جایی روایت ها معمولا بیش از آنکه گزارش رویداد باشد، ابزار سیاسی و رسانه ای برای تقویت پیام قدرت یا برجسته سازی تهدید ایران است.
باید دقت کرد که این سخنان ترامپ در جمع سرمایه گذاران سعودی در میامی گفته شده تا قدرت ایران را برای آنها تهدید قلمداد کند و آمریکا را نجات دهنده اعراب. او بلافاصله پس از ارسال این پیام می گوید: او (بن سلمان) باید بیاید باسن مرا ببوسد، واقعا این را باور نداشت، و حالا باید با من خوش برخورد باشد.
در مواجهه با چنین سبکی از گفتار، منطقی ترین برخورد این است که به جای واکنش احساسی، بر اطلاعات قابل تایید داخلی و تحلیل واقعیت های میدانی تکیه شود و اجازه داده نشود فضای اغراق و جنگ روانی، محاسبات را تحت تاثیر قرار دهد.