«هجینگ» رکن گمشده سیاست خارجی ایران
طی دهه اخیر، نظام بین الملل با تحولات چشمگیری مواجه شده است که از جمله مهم ترین آن ها می توان به افزایش رقابت ژئوپلیتیکی میان قدرت های بزرگ، ظهور ترتیبات اقتصادی نوین در آسیا، و تضعیف تدریجی نظم لیبرال غرب محور اشاره کرد. این شرایط جدید موجب شده است که دولت ها به ویژه بازیگران منطقه ای با ظرفیت های اقتصادی و سیاسی متوسط، در جستجوی راهبردهایی انعطاف پذیر و چندلایه برای تامین منافع ملی و کاهش مخاطرات ناشی از وابستگی یک جانبه باشند. در این چارچوب، مفهوم «هجینگ» به عنوان یکی از رویکردهای شناخته شده در نظریه های روابط بین الملل مطرح شده است. هجینگ این امکان را برای دولت هایی فراهم می سازد که در پی بهره برداری هم زمان از فرصت های همکاری با قدرت های بزرگ و در عین حال مدیریت مخاطرات ناشی از رقابت آن ها هستند.
نمونه موفق رویکرد هجینگ در سال های اخیر در میان قدرت های میانه، کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس از جمله عربستان سعودی و امارات هستند. این کشورها به طور آشکار تمایل بیشتری به گشایش روابط با کشورهای غیرغربی نشان داده اند و در راستای تقویت مصون سازی اقتصادی و امنیتی خود، درحال توسعه همکاری های چندجانبه با قدرت های آسیایی هستند. تلاش این کشورها برای پیاده سازی این رویکرد در سیاست خارجی شان عمدتا در واکنش به وابستگی تاریخی به ایالات متحده برای تامین امنیت منطقه ای و حفظ ثبات استراتژیک به وجود آمده است. درحالی که ایالات متحده همچنان به عنوان بازیگر اصلی در تامین امنیت کشورهای عربی خلیج فارس نقش آفرینی می کند، فشارهای سیاسی و اقتصادی در سطح جهانی موجب شده است تا این کشورها به دنبال تنوع در شرکای امنیتی و اقتصادی خود باشند.