رسالت علمی و کیفیت زندگی سالمندی
روند رو به رشد جمعیت سالمندان در ایران و جهان، یکی از مهم ترین چالش های حوزه سلامت عمومی و علوم انسانی اجتماعی به شمار می آید. افزایش طول عمر، اگرچه دستاورد پیشرفت های پزشکی و اجتماعی است، اما بدون ارتقای کیفیت زندگی در این دوره، نمی تواند به تنهایی نشانگر رفاه و سلامت جامعه باشد. در این میان، ورزش و فعالیت بدنی به عنوان ابزاری موثر در حفظ توانایی های جسمانی، ارتقای سلامت روان، پیشگیری از بیماری های مزمن و تقویت تعاملات اجتماعی سالمندان، جایگاهی کلیدی دارد.
دغدغه اصلی من در مسیر علمی و پژوهشی، بررسی ابعاد مختلف تاثیر ورزش بر سالمندی و ارائه راهکارهایی مبتنی بر شواهد علمی است که بتواند در سیاست گذاری های کلان، برنامه ریزی آموزشی و طراحی مداخلات عملی مورد استفاده قرار گیرد. تمرکز بر مطالعات میان رشته ای و بهره گیری از رویکردهای نوین در علوم ورزشی می تواند زمینه ساز توسعه مدل های بومی برای ارتقای کیفیت زندگی سالمندان ایرانی باشد.
بر این باورم که سالمندی فعال و پویا، نه یک شعار بلکه ضرورتی علمی و اجتماعی است که تحقق آن نیازمند توجه مستمر به ورزش و فعالیت بدنی در سطح فردی و نهادی است. رسالت پژوهشی من، تلاش برای ارائه دانش و راهکارهایی است که بتواند به تحقق این چشم انداز یاری رساند و موجب ارتقاء کیفیت همه جانبه در زندگی سالمندی شود.