پدیده مهاجرت؛ فرصت یا تهدید؟
پدیده مهاجرت و مدیریت امور اتباع و مهاجران خارجی به یکی از چالش های راهبردی در حوزه حکمرانی برای تمام نظام های سیاسی به ویژه کشورهای مهاجرپذیر تبدیل شده و از این رهگذر موضوعات گوناگون سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، امنیتی، حقوقی و زیست محیطی را در پیش روی دولت ها قرار داده و به ناگزیر چاره ای جز در نظر گرفتن این موضوع در سیاست گذاری ها، خط مشی گذاری و تعیین چارچوب های حکمرانی در سطح ملی، منطقه ای و بین المللی برای نظام های سیاسی و حقوقی شده است.
جمهوری اسلامی ایران به دلیل قرار گرفتن در موقعیت ژئوپلتیک غرب آسیا و در کانون بحران ها و حوادث طی چهار دهه اخیر و به دلیل سیاست های یکجانبه گرایی نظام سلطه و حضور بیگانگان در منطقه، اشغال، ایجاد بحران های داخلی در کشورهای همسایه و مجاور جمهوری اسلامی ایران به ویژه کشورهای افغانستان و عراق و از بین بردن زیرساخت های حیاتی و امکانات زیست بوم حداقلی و معیشتی، بیکاری، فقر، فلاکت و عدم امنیت زمینه را برای کوچ و مهاجرت اجباری شهروندان این کشور و گسیل آنها به سمت کشورهای همسایه به ویژه جمهوری اسلامی ایران و پاکستان معطوف کرده است.
این پدیده حاوی فرصت ها و تهدیدهای راهبردی است که نیازمند مدیریت راهبردی است که اقدامات قابل توجه و کمی نظیری در دولت سیزدهم طرح ریزی و برنامه ریزی گردید که اجرایی شدن آن می تواند این موضوع را به مزیت راهبردی برای کشور تبدیل نماید.