کاربرد روش های مولکولی در ردیابی ویروس تریستزای مرکبات در شته جالیز
محل انتشار: فصلنامه حفاظت گیاهان، دوره: 33، شماره: 1
سال انتشار: 1398
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 634
فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JPP-33-1_007
تاریخ نمایه سازی: 6 اسفند 1398
چکیده مقاله:
ویروس تریستزای مرکبات virus; CTV Citrus tristeza ، عامل مهم ترین بیماری ویروسی مرکبات است و شته جالیز Aphis gossypii به عنوان ناقل کارای این ویروس در ایران معرفی شده است. در این تحقیق، روش های مختلف ردیابی ویاروس تریستزای مرکبات در شته جالیز با استفاده از جدایه SD4 از کلکسیون ویروسی پژوهشکده مرکبات و میوه های نیمه گرمسیری مورد ارزیابی قرار گرفت. کلنی خالص این شته ابتدا به مدت 48 ساعت روی منبع آیوده به ویروس و سپس روی گیاهچه های لیموترش مکزیکی aurantifolia Citrus تحت شرایط کنترل شده قرار داده شد. حضور ویروس در گیاهان گیرنده پس از سه ماه بر اساس علایم و روش سرولووژی ایمیونوپرینت Direct tissue blot immuonoassay تشخیص داده شد. آلودگی این گیاهان بااستفاده از Reverse transcription polymerase chain reaction; RT-PCR دو مرحله ای با جفت آغازگرهای اختصاصی پوشش پروتیینی T36CPF/T36CPR بر اساس اسیدریبونوکلییک استخراج شده به روش SDS-Potassium acetate از بافت گیاهی مورد تایید قرار گرفت. در تشخیص مستقیم ویروس از شته، RT-PCR یک مرحله ای و اسیدریبونوکلییک استخراج شده از شته ها به روش ترایزول به کار گرفته شد و باندهای خفیفی به اندازه 672 جفت باز به دست آمد. با انجام مرحله دوم PCR ، براساس فرآورده به دست آمده از مرحله اول و با استفاده از جفت آغازگرهای T36CPF/P25R ، قطعات مشخص با اندازه 362 جفت باز حاصل گردید. در حاایی کاه RT-PCR آشایانه ای ) RT-nested-PCR ( با ترکیب آغازگرهای PexF/PexR-PinF/PinR ، به دییل ایجاد مثبت کاذب در شرایط مطایعه حاضر قادر به ردیابی ویروس در شته های آلوده نبود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فرشته اسمعیل زاده میان لنگه
دانشجوی کارشناسی ارشد بیماری شناسی گیاهی
سید مهدی بنی هاشمیان
استادیار گروه ژنتیک و به نژادی، پژوهشکده مرکبات و میوه های نیمه گرمسیری، موسسه تحقیقات علوم باغبانی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رامسر
احمد روحی بخش
استادیار، گروه گیاه پزشکی، دانشگاه گیلان، رشت
سیروس آقاجانزاده
دانشیار گروه فناوری و مدیریت تولید، پژوهشکده مرکبات و میوه های نیمه گرمسیری، موسسه تحقیقات علوم باغبانی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رامسر