پردازش سازه انگارانه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دوره سازندگی؛ با تاکید بر رهیافت اسلام گرایی

     شرایط جمهوری اسلامی ایران در دوران پسا جنگ وضعیتی را به وجود آورده بود که تمامی ساحت­ها از جمله ساحت سیاست خارجی را دچار تحول ساخته بود. پس از پایان یافتن جنگ عراق علیه ایران، دوره نوینی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی آغازیدن گرفت که از آن به سازندگی یاد می­شود. آنچه نگاره حاضر در پی آن می باشد،  این است که رویکرد سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در دولت سازندگی را با رهیافتی سازه­انگارانه و با لحاظ کردن یکی از مولفه­های سه­گانه هویت ملی یعنی اسلامیت مورد بررسی قرار دهد. از این رو در پژوهش حاضر تلاش می­شود که با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر اطلاعات و داده های کتابخانه­ای، ضمن تبیین یکی از سه لایه هویت ملی یعنی اسلامیت و نحوه تکوین آن و شناخت و معرفت نسبت به سیاست خارجی زمانه دولت هاشمی، در نهایت به این سوال پاسخ دهد که اسلامیت به عنوان یکی از محورهای هویت ملی ایران چه تاثیری در ایجاد و تکوین سیاست خارجی دوره مورد بررسی داشته است

کلیدواژه ها:

سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران ، زمانه سازندگی ، هویت ملی ، اسلام گرایی