بهینه سازی فرآیند تولید امولسیون های لیکوپن در صمغ عربی و مالتودکسترین با استفاده از روش سطح پاسخ
سال انتشار: 1397
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 519
فایل این مقاله در 20 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_EJFPP-10-1_009
تاریخ نمایه سازی: 11 آبان 1398
چکیده مقاله:
سابقه و هدف: لیکوپن رنگدانه کاروتنوئیدی با تاثیرات مثبت بر سلامتی انسان است و تحقیقات حاکی از آن بوده اند که در پیشگیری برخی بیماری ها مانند سرطان می تواند مثمر ثمر باشد. با این حال، به دلیل وجود چندین پیوند دوگانه در ساختارش، بسیار حساس به شرایط محیطی است. تخریب سریع آن در در طی فرآیند، یکی از موانع استفاده از این ترکیب مفید در صنایع غذایی بوده است. یکی از روش های کنترل تخریب آن، ریزپوشانی و احاطه کردن توسط مواد بیوپلیمری درون میکروکپسول هاست. از آنجا که لیکوپن ترکیبی غیرقطبی است، گام اول در این راستا، تولید امولسیون هایی با حداکثر پایداری است. مواد و روش ها: در این پژوهش از بیوپلیمر صمغ عربی (AG) به همراه مالتودکسترین به عنوان مواد جامد با قابلیت انحلال در آب، استفاده شد تا همراه با لیکوپن وارد فرآیند امولسیون سازی گردند. بدین منظور، ابتدا لیکوپن در روغن حل شد تا ماده روغنی لیکوپن 5% تولید شود. سپس صمغ عربی و مالتودکسترین بطور جداگانه در آب مقطر حل شدند و یک شب ماندند تا از انحلال کامل آن ها اطمینان حاصل شود. سپس مواد آماده شده وارد فرآیند امولسیون سازی شدند. برای تولید امولسیون ها، دور هموژنایزر، مقدار مواد جامد و لیکوپن به عنوان متغیرهای مستقل در نظر گرفته شده و با استفاده از روش سطح پاسخ و طرح مرکب مرکزی، نتایج بهینه سازی شدند. همچنین مقدار آلفا بر اساس انتخاب گزینه وجهه مرکزی، معادل یک گرفته شد. به منظور انجان فرآیند بهینه سازی، از نرم افزار دیزاین اکسپرت نسخه 6.0.2 استفاده شد. بر اساس چیدمان طرح روش سطح پاسخ، اثر سه متغیر مستقل شامل سرعت دور هموژنایزر (14000-18000 دور در دقیقه)، مقدار ماده جامد (صمغ عربی+ مالتودکسترین، 30-40% وزنی/وزنی) و مقدار لیکوپن (10-20% وزنی/وزنی) بر سه متغیر وابسته شامل اندازه قطرات امولسیون، اندیس کرمی شدن وویسکوزیته به عنوان پاسخ ها، مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: بر اساس نتایج بدست آمده، تاثیر افزایش دور هموژنایزر، مقدار مواد جامد و لیکوپن بر هر سه متغیر وابسته، معنی دار بود (05/0> p). بدین ترتیب که با افزایش دور هموژنایزر، اندازه قطرات، اندیس کرمی شدن کاهش یافتند اما ویسکوزیته تا حدودی افزایش یافت. با افزایش مقدار مواد جامد در سیستم، ویسکوزیته افزایش یافت اما اندیس کرمی شدن و اندازه قطرات کاهش یافتند. از طرفی دیگر، با افزایش مقدار لیکوپن، ویسکوزیته، اندازه قطرات و اندیس کرمی شدن افزایش یافتند. در پایان، با اعمال فرآیندهای بهینه سازی، بهترین شرایط برای تولید پایدارترین امولسیون عبارت بود از 02/37% مواد جامد، 52/19% لیکوپن و سرعت 18000 دور در دقیقه برای هموژنایزر. استنتاج: با توجه به نتایج به دست آمده، برای اینکه بتوانیم به پایداری مطلوب در امولسیون های لیکوپن برسیم، لازم است دور هموژنایزر و مقدار مواد جامد را افزایش دهیم اما این عمل نباید منجر به افزایش بیش از حد ویسکوزیته و یا احتمال برخورد مجدد قطرات فاز گسسته و نهایتا ناپایداری کل سیستم گردد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
آزاده سلیمی
عضو هیات علمی دانشگاه سمنان
یحیی مقصودلو
رئیس دانشکده صنایع غذایی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
سید مهدی جعفری
عضو هیات علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
علیرضا صادقی ماهونک
عضو هیات علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان