بهبود ویژگی های سطح بیوموادهای مورد استفاده در ایمپلنت های ارتوپدی با استفاده از ذرات ساینده مغناطیسی

در دهه های اخیر، مهندسی مواد، بویژه بیومواد، افق های جدیدی را در مهندسی پزشکی گشوده است و بهینه سازی متریال ها برای کاربرد در بدن انسان مورد توجه قرار گرفته است. در بین ویزگی های متریالها، ویژگیهای سطح نقش بسیار مهمی در کاشتنی های پزشکی دارند و در بین ویژگیهای سطح، زبری سطح در بعضی از کاربردهای پزشکی بسیار تاثیرگذار میباشد . در میان روشهای گوناگونی که برای بهبود کیفیت زبری سطح استفاده میشود روش بهبود صافی سطح با ذرات مغناطیسی((MAF 1 کاربرد زیادی در مهندسی پزشکی پیدا کرده است. این روش یکی از مهمترین روشهای پرداخت قطعات در ابعاد نانو میباشد که صافی سطح بسیار بالایی ایجاد میکند. در این پژوهش تاثیر پارامترهای مهم فرآیند MAF بر سه فلز پرکاربرد در ایمپلنت های ارتوپدی (تیتانیوم، منیزیوم و فولاد (316LVM مطالعه شده است . در این آزمایش تلاش شده است تا از ذرات ساینده با مورفولوژی مختلف استفاده شود و تاثیر آنها در کنار سایر پارامترها مطالعه شوند. نتایج آزمایشات نشان دهنده این است که مورفولوژی ذرات ساینده مغناطیسی بیشترین تاثیر را بر زبری سطح دارد و ذرات ساینده میلهای شکل به مراتب موثرتر از ذرات کروی هستند. همچنین با افزایش سرعت حرکت ذرات ساینده و زمان پرداختکاری زبری سطح کاهش مییابد.

کلیدواژه ها:

بیومواد ، پرداختکاری با ذرات مغناطیسی ، تیتانیوم ، منیزیوم ، فولاد316LVM ، مورفولوژی ذرات ساینده