طراحی پژوهش محور فضای بازی شهری کودکان 5 تا 21 سال با رویکرد پرورش خلاقیت

پرورش خلاقیت به یکی از مهم ترین اهداف قرن بیست ویکم تبدیل شده است. براساس پژوهش های متعددی ثابت شدهاست، که بازی کردن و ایجاد فضای کالبدی متناسب و بازی ساز برای کودکان در شهر می تواند یکی از بسترهای مناسببرای ارتقاء خلاقیت کودکان محسوب شود، اما به نظر می رسد افزایش شهرنشینی و کمبود شدید فضاهای خصوصی، تغییردر شیوه زندگی و اغلب تک فرزندی شدن خانواده ها، موجب شده تا عرصه حضور کودکان در فضاهای شهری، روز به روزمحدودتر شود.از سوی دیگر،با وجود سرانه های محدود فضاهای بازی کودکان، فضاهای موجود و تجهیزات آنها نیز چندانرضایت بخش عمل ننموده اند و نیازمند بازبینی و بازسازی با توجه به شرایط سنی و نیازهای کودکان می باشند، چرا که تااین فضاها مناسب سازی نشوند، نمی توانند در جذب گروه سنی هدف موفق عمل کرده و درنتیجه نمی توانند بر روح و ذهنو متقاعبا قوه خلاقیت کودکان اثرگذار باشند. در این مقاله به امید به کارگیری عملی دیدگاه های نظری پیرامون مسالهنقش محیط در پرورش خلاقیت کودک، ابتدا به ارائه آلترناتیوهای طراحی فضای بازی برای یک سایت شهری در تهرانمی پردازیم و سپس با توجه به شاخص ها و معیارهای به دست آمده از مطالعات دلفی با رویکرد خلاقیت پرور بودن محیطکالبدی، با کمک روش فرایند تحلیل سلسله مراتبی AHP به اولویت بندی این آلترناتیوها و درنهایت انتخاب گزینه ارجح و تکامل آن می پردازیم.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری ، فضای بازی ، کودکان ، خلاقیت ، AHP