شناسایی معیارهای مکان سوم در فضاهای تاریخی

امروزه با توجه به افول سرزندگی در شهرها ایجاد بستری که بتوان در آن به تجربه و درک حضور دیگران و شکل گیری فعالیت های مشترک دست یافت بیش از قبل احساس می شود. مکان سوم فضایی از شهر است که شهروندان در آن به میل خود حضور پیدا می کنند و در کنار همدیگر جمع شده بدون درنظر گرفتن درجات و طبقات اجتماعی و تفاوت های قومی و نژادی و با هم ارتباط برقرار می کنند. فضاهای تاریخی که شمار آنها در کشور ما پیشینه کهنی دارند را نیز می توان یکی از مکان ها درنظر گرفت و با شناسایی آنها می توان در جهت تقویت و فراموش نشدن و گاهی تخریب آنها گامی برداشت زیرا این فضاهای تاریخی علاوه بر ارزشمندی و معماری غنی، با توجه به پذیرش و حضور شهروندان و حضور در خاطره جمعی و فردی آنان، در حال حاضر در قالب فضای شهری پویا به حیات خود ادامه می دهند و معیارهای به دست آمده از این پژوهش که قابلیت انطباق در فضاهای تاریخی را نیز دارند شامل: دسترس پذیری، احساس آسایش و آرامش، ساختار کالبدی، تعامل اجتماعی و گفت و گو، مبلمان شهرری، ارتباط با طبیعت، هم جواری با کاربری های متنوع و جاذب، برخورداری از آثار تاریخی و هنری، دعوت کنندگی و خاطره انگیزی می باشند. روش تحقیق در پژوهش حاضر روش تحلیل محتوا می باشد که با شناسایی معیارهای مکان سوم و یافتن اشتراکات مهم و پرکاربرد که می تواند منجر به ارائه ی راه کارهایی جهت ایجاد فضاهای تاریخی با هویت و در اصطلاح مکان سوم در ذهن شهروندان باشد.

کلیدواژه ها:

مکان سوم ، فضاهای تاریخی ، معیارهای مکان سوم