بررسی تجربی اثر پارامترهای فرآیند روی بهبود گردی قطعات در فرآیند تراشکاری با جت آب ساینده

ماشین کاری با جت آب ساینده یکی از فرآیندهای غیر سنتی ماشین کاری است که در سال های اخیر کاربرد بسیار گسترده ای در صنعت یافته است. با توجه به مزایای بسیار استفاده از جت آب ساینده در ماشین کاری مواد نسبت به سایر روش های ماشین کاری مرسوم، استفاده از جت آب ساینده برای تراشکاری مورد توجه محققین قرار گرفته است. در تراشکاری با جت آب ساینده ابزار برش که همان جت آب می باشد، غیرصلب بوده که همین امر پیچیدگی های زیادی در تنظیم پارامترهای فرآیندی، جهت دستیابی به دقت و کیفیت مطلوب قطعه تولیدی ایجاد می کند. یکی از چالش های پیش رو در فرآیند تراشکاری با جت آب ساینده، گردی کامل قطعات تولیدی می باشد. از این رو در این مقاله اثر پارامترهای مختلف این فرآیند روی میزان گردی قطعات تولید شده بررسی گردید. فشار آب، سرعت حرکت نازل، سرعت دورانی قطعه کار، دبی جرمی ذرات ساینده و عمق برش به عنوان پارامترهای اصلی فرآیند در پنج سطح درنظر گرفته و 25 آزمایش بر اساس طرح مرکب مرکزی بر روی قطعات آلومینیوم 5122 ترتیب داده شد. مدل آماری فرآیند با استفاده از روش تحلیل رویه پاسخ بدست آمد. اثر پارامترها به کمک نمودار پرتوربیشن مشخص و بررسی گردید. نتایج تحلیل ها نشان می دهد در میان پارامترهای تحت مطالعه، فشار آب، سرعت حرکت نازل، دبی جرمی ذرات ساینده و عمق برش تاثیر معناداری بر روی تلرانس گردی داشته و سرعت دورانی قطعه کار تاثیر چندانی ندارد. در میان پارامترهای موثر، عمق برش و سرعت حرکت نازل بیشترین تاثیر را دارند و سرعت دورانی قطعه کار تاثیر کمتری از خود نشان می دهد. نتایج حاصل از مدل آماری بدست آمده تطابق بسیارخوبی با نتایج حاصل از آزمایشات نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

تراشکاری با جت آب ساینده ، گردی ، فرسایش ، روش رویه پاسخ