بررسی رابطه همزیستی اثر میکوریزا در ایجاد تحمل به تنش شوری در گیاه آلوئه ورا (.Aloe vera L)
محل انتشار: سومین همایش ملی علوم زیستی
سال انتشار: 1397
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 491
متن کامل این مقاله منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل مقاله (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
این مقاله در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IAUFALABIO03_083
تاریخ نمایه سازی: 8 تیر 1398
چکیده مقاله:
به منظور بررسی اثر قارچ میکوریزا آربوسکولار در ایجاد مقاومت به تنش شوری نمک NaCL در گیاه آلوئه ورا آزمایشی در گلخانه تحقیقاتی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد دامغان در بهار 1396 به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی که فاکتور اول شامل پنج سطح شوری (20- 15- 10- 5- 0) میلی موس و فاکتور دوم قارچ میکوریزا در دو حالت (تلقیح شده و بدون تلقیح) در 3 تکرار به مرحله اجرا درآمد که در حالت تلقیح، برای هر گدلان آلوئه ورا، مقدار 7 گرم اسپور قارچ با خاک مخلوط و مورد استفاده قرار گرفت و سپس پاجوش های آلوئه ورا کشت شدند. و بعد از گذشت 130 روز سفاتی شامل میزان ژل، شاخص برداشت ژل، میزان نیتروژن، فسفر، پتاسیم و سدیم گیاه اندازه گیری شد. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که قارچ میکوریزا بر روی صفات شاخص برداشت ژل، میزان فسفر و پتاسیم معنی دار نبود، اما بر سایر صفات اثر معنی داری نشان داد. اثر متقابل شوری و قارچ نیز بر میزان نیتروژن معنی دار بود، ولی بر روی سایر صفات معنی دار نبود. ضمنا مقایسه میانگین اثر متقابل شوری و قارچ نشان داد که قارچ میکوریزا باعث بهبود برخی صفات در مقابل تنش شوری گردیده است. در این تحقیق مشاهده گردید که به دلیل افزایش جذب عناصر غذایی توسط ریشه گیاه آلوئه ورا تلقیح شده با قارچ میکوریزا، تنها میزان ژل و فسفر افزایش یافت. همچنین در بررسی تیمارهای شوری گیاه آلوئه ورا بدون حضور قارچ، در اکثر پارامترها روند کاهشی مشخصی دیده نشد. به طور کلی نتایج نشان داد قارچ میکوریزا نقش موثری در بهبود افزایش میزان ژل و فسفر در گیاه آلوئه ورا در شرایط مختلف شوری داراست.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سمیه السادات احمدپناه
گروه کشاورزی، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران
قنبر لایی
گروه کشاورزی، واحد دامغان، دانشگاه آزاد اسلامی، دامغان، ایران