انطباق اصل سرزمین بلاصاحب و توجیه بریتانیا در اشغال جزایر ایرانی تنب و ابوموسی در سال 1282 (1903 م) و پیامدهای آن
محل انتشار: دوفصلنامه دانش سیاسی، دوره: 1، شماره: 2
سال انتشار: 1384
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 451
فایل این مقاله در 42 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_POKN-1-2_003
تاریخ نمایه سازی: 18 اسفند 1397
چکیده مقاله:
سه جزیره ایرانی ابوموسی تنب بزرگ و تنب کوچک در فاصله بین سال های 1350-1282 ش/ 1903-1971 م. توسط دولت بریتانیا اشغال و در اختیار امارت های شارجه و راس الخیمه که تحت الحمایه رسمی آن کشور بودند، قرار داده شدند. اشغال این جزایر توسط بریتانیا با توسل به برخی قواعد و اصول حقوق بین الملل به ویژه اصل حقوقی سرزمین بلاصاحب صورت گرفت، این در حالی بود که این جزایر همواره تحت تسلط دولت ایران بود و هیچ گاه بلاصاحب نبوده اند. در این مقاله به دو سوال زیر پاسخ داداه می شود: آیا اشغال جزایر مورد بحث در سال 1282 ش/ 1903 م. مشمول اصل سرزمین بلاصاحب بود آیا پس از اشغال جزایر ابوموسی و تنب که در ظاهر به نام امارت شارجه ولی در عمل توسط دولت بریتانیا صورت گرفت، ایران به این امر رضایت داد و اعتراضی نکرد
کلیدواژه ها:
نویسندگان
نفی طبرسا
دکتری علوم سیاسی و کارشناسی وزارت امور خارجه