ایستایی ادب صوفیانه در ترازوی نقادانه اقبال لاهوری
محل انتشار: نهمین همایش ملی پژوهش های زبان و ادبیات فارسی
سال انتشار: 1396
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 424
فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NCNRPL09_018
تاریخ نمایه سازی: 18 اسفند 1397
چکیده مقاله:
هدف این پژوهش، بازجست نگاه نقادانه و نواندیشانه اقبال لاهوری بر آراء صوفیان و حکمای مسلمان است. وی شاعر و متفکر پاکستانی و از شخصیتهای موثر در تجدید حیات دینی و ملی مسلمانان است که برای بیان مقاصد احیاگرانه خود، زبان فارسی را بهکار گرفته است. تامل در افکار معنوی- عرفانی اقبال لاهوری، نشان از صبغه قرآنی اندیشه او دارد. علاوه برآن، اقبال با افکار عرفانی صوفیان بزرگ اسلامی مانند حکیم سنایی، محیی الدین بن عربی، مولوی بلخی و دیگران انس وآشنایی عمیقی دارد. وی عرفان یونانی افلاطون را امری معقول و تهی از ذوق عمل می داند که تاثیر آن سبب رکود ادبیات ملل اسلامی شده است. او به خلاف نگرش مرتاضانه مکاتب عرفانی هندوان که روحیه رخوت را به جوامع شرقی تزریق می کند و به عکس سنت علم و عقل ستیزی و دنیاگریزی صوفیان مسلمان، عواملی همچون علم، عقلانیت، اجتهاد و عملگرایی را در پرتو عشق و شور دینی، برای بازیابی و تقویت عنصر خودی ضروری میداند. این نوشتار با روش توصیفی و تحلیل محتوا میکوشد بازآفرینی سنتهای صوفیانه و اندیشه های شورآفرین عارفان مسلمان را در آثار اقبال لاهوری بپردازد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
علی فتح الهی
دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد خرم آباد