اقلیم کردستان و ج. ا. ایران؛ میان تنازع هژمونی و سلطه

روابط واحد های سیاسی بر دامنه ای از محور هژمونی- سلطه قرار دارد در مقایسه با سلطه، هژمونی با احتمال بیشتری بر اعتماد نسبی طرفین و قدرت نرم استوار است، لذا از سلطه متفاوت است. تجربه نشان داده است واحد های سیاسی و کشور هایی که روابط شان بر اساس معیارهای هژمونیک مبنی بر رضایت نسبی طرفین بنیان نهاده اند، موفق تر عمل کرده اند و هزینه های چند بعدی و جبران ناپذیر در روابط سیاسی شان را با نسبت قابل توجهی کاهش داده اند. به نظر می رسد در این میان با بررسی معیارهای گوناگون و سیر تاریخی روابط ج. ا. ایران با اقلیم کردستان همواره بر بعدی غیر هژمونیک و متمایل به سلطه استوار بوده است. گستره سیاست، به ویژه تحولات منطقه ای در دو دهه اخیر تغییرات زیادی داشته است. درک نامناسب این تغییرات شرایط را بحرانی تر و ناکارآمد خواهد کرد. تحولات اقلیم کردستان قبل از هر چیز زاییده واقعیت های منطقه و ماهیت چند بعدی آن است. در حالی که برخورد با این واقعیت در روابط ایران همواره با فراز و نشیب هایی همراه بوده است و در مجموع بر دامنه غیر هژمونیک روابط این دو بیشتر دامن زده است. بررسی چگونگی سیر تاریخی این وضعیت و چشم انداز احتمالی از این روابط در متن حاضر به بررسی گذاشته شده است با این هدف که به زوایای مختلف آن پرتو بیشتری بی افکند. بنابراین پژوهش حاضر در پی روشن کردن ماهیت هژمونی سلطه روابط موجود از زوایای مختلف است.

کلیدواژه ها:

اقلیم کردستان ، ج. ا. ایران ، هژمونی ، سلطه