بررسی تاثیر مبانی هستی شناختی ملاصدرا بر عشق شناسی وی

صدرالمتالهین شیرازی براساس مبانی هستی شناختی خود در حکمت متعالیه عشق را مساوق هستی شمرده و آن را برحسب مراتب وجود در تمامی ذرات عالم جاری و ساری دانسته است. او عشق را نحوه ی وجود آدمی و از نهاده های الهی در ذات آدمی برمیشمارد و آن را آکنده از حکمت و مصلحت میداند. گرچه حکماء و عرفاء پیش از ملاصدرا در باب عشق قلم فرسایی های فراوان کرده اند اما وی حکمت متعالیه ی خود را بر پایه ی مبانی و اصول متمایزی استوار کرده که پیش از او کمتر به عنوان زیربنای یک نظام فلسفی مورد توجه قرار گرفته است و از این رو در تبیین این حقیقت شگرف سخنان تازه ای دارد. اصالت وجود، تشکیک وجود، مساوقت وجود با علم و حیات و خیر، حرکت جوهری، اتحاد عاقل و معقول و وجود رابط و مستقل بخشی از این اصول اساسی در نظام حکمت صدرایی به شمار میرود. در این نوشتار، به بررسی جایگاه این اصول و مبانی و تاثیرات اساسی آنها در عشق شناسی ملاصدرا پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

عشق ، اصالت وجود ، تشکیک وجود ، اتحاد عاقل و معقول ، حرکت جوهری ، وجود رابط