تاثیر ترتیب تمرین ترکیبی قدرتی و استقامتی بر سطوح سرمی میوستاتین ،فولیستاتین و نسبت فولیستاتین بر میوستاتین زنان سالمند

هدف از این پژوهش، تعیین تاثیر ترتیب تمرین ترکیبی )قدرتی و استقامتی( بر سطوح سرمی میوستاتین، فولیستاتین و نسبت فولیستاتین بر میوستاتین زنان سالمند بود. تعداد 11 نفر از زنان سالمند) با دامنه سنی 06/1±91/21 سال؛ قد 14/1±411 سانتیمتر؛ وزن 03/4±26/24 کیلوگرم و BMI 29/1±11/63 کیلوگرم بر مترمربع( به طور تصادفی ساده در یکی از چهار گروه تمرین استقامتی + قدرتی) n=9( )E+S(، قدرتی + استقامتی) n=10( )S+E(، ترکیبی چرخشی )n=12( )ACT( و کنترل) n=9( تقسیم شدند. برنامه های تمرینی به مدت هشت هفته و سه روز در هفته انجام شد .برنامه تمرین استقامتی شامل کار بر روی دوچرخه کارسنج )با شدت 01-21 درصد (MHR و برنامه تمرین قدرتی شامل چندین تمرین منتخب بالاتنه و پایین تنه) با شدت 21-11 درصد 1RM، هشت تا 40 تکرار( بود. 61 ساعت قبل و 10 ساعت بعد از برنامه های تمرینی، نمونه خونی آزمودنی ها به منظور برآورد مقادیر سرمی میوستاتین و فولیستاتین به روش الایزا اندازه گیری شد .از آزمون تی وابسته جهت تغییرات درون گروهی و از آزمون آنالیز واریانس یکطرفه جهت بررسی اختلاف بین گروه ها استفاده شد. نتایج نشان داد میزان فولیستاتین و میوستاتین پس از سه نوع ترتیب تمرین، تغییر معناداری نیافت) 05.0≤P(. نسبت فولیستاتین به میوستاتین در گروه E+S افزایش یافت، هرچند معنادار نبود) 05.0≤P(؛ ولی این نسبت در گروه S+E کاهش معناداری را نشان داد) 0.04=P( و پس از تمرین، ACT تغییری نیافت) 05.0≤P(. همچنین ،هشت هفته تمرین ترکیبی، به افزایش معنادار قدرت بالاتنه در گروه های تمرین ترکیبی E+S و ACT و قدرت پایینتنه در همه گروه های تمرین ترکیبی منجر شد) 05.0> P(. براساس یافته های این مطالعه به نظر میرسد ترتیب تمرین میتواند بر سازگاری های عملکردی ناشی از تمرین تاثیرگذار باشد. همچنین ،به نظر می رسد با توجه به افزایش نسبت فولیستاتین بر میوستاتین در گروه E+S و کاهش این نسبت در گروه S+E، ترتیب استقامتی + مقاومتی، به محیط آنابولیکتر و ترتیب مقاومتی + استقامتی، به محیط کاتابولیکتری منجر شود .

کلیدواژه ها:

ترتیب تمرین ، میوستاتین ، فولیستاتین ، نسبت فولیستاتین بر میوستاتین ، سارکوپنیا