پوشش دهی چند گرهی در شبکه های حسگر به منظور افزایش قابلیت اطمینان شبکه با استفاده از زمان بندی مناسب

کاربرد فراوان شبکه های حسگر بی سیم و ارتباط آن با مباحث مختلف مطرح در کامپیوتر و الکترونیک، میدان وسیعی برای پژوهش های مختلف فراهم ساخته است. در این مقاله از یک نگاه دیگر مسیله پوشش دهی حسگری بررسی می شود، که بطور غیر مستقیم، مسیله عمر شبکه را تحت تاثیر قرار می دهد. اینکه کدام یک از گره های حسگر در زمان های مختلف روشن شوند تا بتوان به پوشش دهی مطلوب دست یافت، مسیله ای است که منجر به یافتن بهترین گره های حسگر شده است. در این مقاله تلاش می شود با ارایه یک روش مبتنی بر یادگیری ماشین، بهترین حسگرهایی در یک فاز عملیاتی یادگیری کشف شوند که می توانند تا حد زیادی محیط تحت بررسی را به تنهایی پوشش دهند. هرچند اجرای چنین الگوریتم هایی در نگاه اول نیاز به مصرف انرژی دارد، اما پس از اجرای فاز یادگیری، شبکه اطلاعات کاملی از وضعیت گره ها دارد و می تواند نیازهای شبکه را با تعداد محدود حسگر پاسخ دهد. نتایج شبیه سازی ها نشان خواهند داد که پارامترهای شعاع حسگری و شعاع پوشش که بطور مستقیم به توان ارسالی توسط حسگر مرتبط هستند، نقش بسیار کلیدی در پوشش دهی اولیه بازی می کنند و می توانند با تنظیم توان ارسالی حسگرها در همان فاز یادگیری، نیازهای مورد انتظار شبکه را برآورده سازند.

کلیدواژه ها:

شبکه حسگر بی سیم ، خوشه بندی ، پوشش دهی ، انرژی مصرفی ، آتوماتای سلولی