جایگا حقوق مولف در کنوانسیون های بین المللی و حقوق ایران

مالکیت فکری بر مبنای مصادیق مورد حمایت، به دو بخش مالکیت ادبی هنری و مالکیت صنعتی تقسیم بندی می شود که در هر بخش مصادیق متفاتی مورد شناسایی و ح مایت قرار می گیرند. حقوق مالکیت ادبی هنری از سابقه ی طولانی تری نسبت به حقوق مالکیت صنعتی برخوردار است. در روم و یونان قدیم، سرقت ادبی عملی مذموم شمره می شده است، در دوران قرون وسطی از آن جایی که آثار، مظهری از الهام الهی بود حق انحصاری برای مولف قایل نبودند و اکثر آنان آن عصر به صورت گمنام منتشر شده است، پس از آن به تدریج فروش آثار نوشتاری در اروپا رونق یافت و بااختراع ماشین چاپ در قرن پانزدهم تحولی در این عرصه شکل گرفت. گاها به جای اصطلاح مالکیت ادبی و هنری از اصطلاح حق مولف استفاده می شود. مقصود از مولف صرفا نویسنده نیست، بلکه پدیدآورنده ای است که از راه دانشف هنر یا ذوق و سلیقه، موادی را با هم ترکیب و اثری علمی، هنری و ادبی به وجود آورده است. مالکیت ادبی و هنری حقی است که آفریننده اثر بر تراواشات ذهنی و فکری خویش دارد در پژوهش حاضر سعی شده است که علاوه بر پیشینه تاریخی ح ق مولف در ادوار مختلف، جایگاه و نحوه حمایت از حق مولف را در حقوق ایران و اسناد بین المللی مورد مطالعه قرار دهیم.

کلیدواژه ها:

حق مولف ، ماهیت حقوقی حق مولف ، حقوق موضوعه ایران ، کنوانسیون های بین المللی