بررسی طراحی پایدار در معماری بومی ایران

در حال حاضر مبحث پایداری در تمام ابعاد آن، مخصوصا در زمینه ی زیست محیطی و پایداری انرژی بسیار مطرح می باشد. به طوری که حفظ منابع انرژی، جلوگیری از آلوده کردن زمین و محیط زیست، کاهش میزان مصرف انرژی های فسیلی و هم زیستی با شرایط طبیعی و اقلیمی و... مبدل به یکی از مهم ترین تدابیر در معماری و شهرسازی شده است، و معماران و شهرسازان را ملزم به رعایت اصول و قواعد خاصی در زمینه ی ساخت و ساز می-کند. چند دهه از مطرح شدن معماری پایدار می گذرد و راهکارهای بسیاری توسط آن برای حل بحران های معاصر ارایه شده است، ولی همچنان مشکلاتی بر سر راه ایجاد معماری پایدار وجود دارد. با نگاهی دقیق تر به معماری بومی ایران می توان اصول پایداری استفاده شده در بناهای بومی را که به دست فراموشی سپرده شده است، بازخوانی کرده و با اصول معماری معاصر دوباره آفرینی نمود که مشخصا رویکرد جدیدی را در معماری معاصر ایجاد خواهد نمود. لذا با توجه به بحران های زیست محیطی حال حاضر بهتر است از تجارب گذشتگان در گره گشایی این مشکلات استفاده گردد. روش این پژوهش کیفی است، و رویکردی تفسیر گرایانه دارد. نتایج بدست آمده از این پژوهش به درک اهمیت نقش معماری بومی در ایجاد رویکرد پایداری در معماری منجر می شود.

کلیدواژه ها:

طراحی پایدار ، معماری بومی ، معماری ایران