معماری میان افزا راهکاری درزیست پذیری و ارتقاء کیفیت بافت تاریخی

سیری گذرا بر سیمای شهرهای تاریخی ایران، بافت های قدیمی باارزشی را به نمایش می گذارد که همگی در گذشته نه چندان دور از تحرک و نشاط و سرزندگی مطلوبی برخوردار بوده اند. امروزه به دلایل گوناگون بافت های فرسوده شهری ما خالی از حضور و فعالیت مردم شده است؛ این در حالی است که اگر این بافت ها دارای فضاهای امن و مطلوب و سرزنده باشند و در آ نها تفریح سالم و شادابی به گونه ای سازمان یافته و مطابق با ارزش های جامعه میسر گردد. ساماندهی شهرها و بافت های تاریخی به دو دلیل، یکی احترام به مواریث گذشتگان و دیگری رفع تنگناهای ناشی از مشکلات فرسودگی دارای اهمیت است. کم توجهی به برنامه های ساماندهی و احیای بافت های تاریخی فرسوده در طول سالیان متمادی سبب شده است تا آن ها سرزندگی و کارایی و فعالیت پیشین خود را از دست بدهند زیست پذیری یکی از بزرگترین ایده های برنامه ریزی شهری در دوران معاصر است ایجاد زیست پذیری در میان شهرهای جهان سوم مسیله نگران کننده است که عدم توجه به این مسیله سبب افول سرزندگی و زیست پذیری و در نهایت فرسودگی بافت شده است. از این رو، توجه به کیفیت زندگی، شرایط، امکانات و نیازهای ساکنان شهرها، مسیله ای حیاتی است.در نهایت جهت ایجاد ارتقاء کیفیت و توانمندسازى در بافت هاى تاریخی و فرسوده شهری و عوامل تاثیرگذار بر تحریک توسعه اینگونه بافت ها راهکار میان افزا در چارچوب بهسازى و نوسازى را می توان ارایه نمود.