رفتار بین امیه با موالی و تسامح موالی در تقابل با آن

سرزمین ایران چند صباحی را متحمل اقوام بیگانه با فرهنگی ناآشنا شد. ورود اعراب با دینی تازه، ایرانیان را در موقعیتی جدید و خاص قرار داد، عظمت پادشاهی بر پایه فره ایزدی، طبقات مختلف دینی و درباری، آغوش خود را جهت پذیرش دین تازه، شیوه جدید زمامداری و حتی پرداخت جزیه و مالیات ویژه باز نمودند. ولی در انتظار روزی که موقعیت از دست رفته خود را باز یابند. به این دلیل در دوره امویان به گذشته فرهنگی ایران لطمات بسیاری وارد شد. چرا که ایرانیان به ویژه پس از تاسیس سلسله موروثی امویان بدست معاویه بن ابوسفیان که پایه های حکومت خویش را بر پایه برتری نژادی اعراب و تحقیر غیر عریان بنا نهاده بود، مورد ستم وآزار قرار گرفته و بسیار پست شمرده می شدند، با آنان بسان بندگان و بردگان رفتار می گشت و با القایی همچون موالی و حمراء خوانده می شدند در این میان ایرانیان از هر فرصتی سود جسته و برای بدست آوردن جایگاهی خاص برای خویش بودند و آنچه در این میان اهمیت داشت درک شرایط موجود از سوی ایرانیان و سعی در یافتن راهی برای تساهل و مدارا بود در این مقاله سعی بر آن بوده تا به کمک منابع موجود و مستند به سوالاتی از این دست پاسخ داده شود: آیا امویان نژاد پرست بودند ایرانیان در دستگاه خلافت از چه جایگاهی برخوردار بودند نحوه برخورد امویان با موالی ایرانی از جنبه سیاسی اقتصادی اجتماعی چگونه بود با روش پژوهش کتابخانه ای و فیش برداری سعی در رسیدن به پاسخ منطقی به سوالات مذکور خواهیم بود.

کلیدواژه ها:

موالی ، امویان ، شرایط سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی ، تساهل و مدارا