بررسی تعامل و مدارای مقامات سازمان اداری دارالسلطنه اصفهان از زمان شاه عباس اول تا شاه سلطان حسین

شاه عباس اول در سال 1006 ه. ق اصفهان را پایتخت اعلام نمود. با پایتخت شدن دارالسلطنه اصفهان، امنیت و اسایش تا حدودی در این شهر به وجود آمد. وجودامنیت، مستلزم تعامل سازمان های اداری، حقوقی و اقتصادی می باشد که در راس آن سازمان ها در عصر صفوی، افرادی چون: وزیر، صدر و مستوفی قرار داشتند. هدف این پژوهش آنست که به روش توصیفی و تحلیلی به شیوه کتابخانه ای باتکیه بر منابع دست اول عصر صفوی به بررسی وظایف نهادهای اداری و حقوقی اقتصادی دارالسلطنه اصفهان بپردازد و سپس تعامل و مدارای سه نهاد فوق را بررسی نماید. سوال اصلی پژوهش انست که تعاملات اداری و حقوقی و اقتصادی دارالسلطنه اصفهان، چه کسانی بودند و چه تعامل و مناسباتی با یکدیگر داشتند. نتیجه آنکه زمانی که ارتباط تنگاتنگ و وجود تعامل و همکاری بین سه نهاد وجود داشت امنیت بیشتری در پایتخت حکمفرمایی می نمود. در اواخر عصر صفوی این تعامل و مدارا کمتر وجود داشت و منجر به آشفتگی داخلی در پایتخت شد و زمینه برای سقوط صفویه مهیا گردید.

کلیدواژه ها:

صفویه ، اصفهان ، وزیر ، صدر