مناظر طبیعی در آینه شعر دیکنسون و صفایی تحلیل تطبیقی اشعار امیلی دیکنسون و پانته آ صفایی با تکیه بر فلسفه طبیعت رالف والدو امرسون

این پژوهش به بازتاب عناصر طبیعت در اشعار دو شاعر زن امیلی دیکنسون (۱۰ دسامبر ۱۸۳۰ – ۱۵ می ۱۸۸۶) شاعر آمریکایی و پانته آ صفایی (۱۳۵۹) شاعر ایرانی با تکیه بر دیدگاه های رالف والدو امرسون (۲۵ مه ۱۸۰۳ - ۲۷ آوریل ۱۸۸۲) می پردازد. بررسی تطبیقی این دو شاعر مشخص می کند که طبیعت در ادبیات مرزی نمی شناسد و می تواند همزمان هم جهانی باشد هم شخصی. در اشعار دیکنسون، طبیعت گاه چون رازی ناگشودنی ظاهر می شود و گاه مثل زبانی برای گفت وگو با خود، در حالی که در سروده های صفایی، همان عناصر با رنگ و بوی زندگی و عشق و گاه کمی شکستن شاعر از عشق در هم تنیده می شوند. این پژوهش نه تنها وجوه اشتراک و افتراق این دو نگاه را برجسته می سازد بلکه بر این حقیقت تاکید می ورزد که طبیعت در ذات خود گنجینه ای بیکران برای آفرینش ادبی است همچنین این دو شاعر، با وجود تفاوت های فرهنگی و زبانی، از منظری «امرسونی» به بازنمایی پدیده های طبیعی پرداخته اند. دیکنسون با نگاهی شخصی و فلسفی، طبیعت را به مثابه دریچه ای برای کشف حقیقت هستی به کار می گیرد، حال آنکه صفایی با رویکردی متفاوت این عناصر را در بستری از احساسات و باورهای خود بازآفرینی می کند.

کلیدواژه ها:

عناصر طبیعت ، امیلی دیکنسون ، پانته آ صفایی ، مقایسه تطبیقی ، رالف والدو امرسون