تجلی تساهل و مدارا در شعر حافظ

ادبیات پارسی عصاره و چکیده ی فرهنگ ایرانیان در ادوار گوناگون است، بخش عظیمی از باورها و ارزش های ارزمند ایرانی در آثار ادب این سرزمین متبلور شده است. اهمیت تساهل و تسامحل در فرهنگ ایرانی و نفی خشونت و تعصب بی جا و وجود ارزش های بشر دوستانه، آشکارا در آثار شاعران و نویسندگان این مرز و بوم دیده می شود. یکی از این آثار ارزشمند، دیوان خواجه ی راز، حافظ است تساهل و مدارا در اندیشه ی حافظ، فضیلتی اخلاقی و انسانی ست که خاستگاه آن دین اسلام و قرآن است روحیه ی تساهل و مدارای او نه از یک سروده، که از روح دیوان او بر می آید. حافظ، آسایش دو جهان را در حسن سلوک با دشمنان و مروت با دوستان می داند و آزار رساندن به دیگران را بالاترین گناه می داند عفو و رحمت خداوند را وسیع می داند که به انسان ها امیدواری و نشاط را هدیه می کند تا با خوش بینی و پویایی زمان حاضر را غنیمت بدانند تساهل و مدارای حافظ در نمودها و زمینه هایی چون، دین، اخلاق، عرفان و سیاست تجلی می یابد که با آوردن شواهد شعری به آن پرداخته خواهد شد.

کلیدواژه ها:

شعر حافظ ، تساهل ، مدارا ، قرآن مجید