بازآفرینی کاربندی با تکنیک های پارامتریک

گرایش روز افزون به مقوله هویت و تلاش برای دستیابی به یک معماری با هویت، جریانی مهم در معماری معاصر کشورهای مختلف است. با توجه به جریان به روز رسانی جهانی در امر بهرهگیری از تکنولوژی، میتوان از اثر تکنولوژی جدید در معماری کشورهایی با غنای هویتی، معماری و تاریخی، از یک سو با حفظ هویت خود و از سوی دیگر با بهره وری موثر آن، در معماری بهره برد. در واقع استفاده بهجا و مناسب از تکنولوژی میتواند منجر به خلق بناها و المان های بینظیری شود که تعاملی پویا در بین پدیدههای بومی و جهانی ایجاد نماید. با توجه به جهتگیری معماران چند دهه اخیر در استفاده از سازههای نوین ساختمانی، ضرورت ترجمان مفاهیم و المان های بومی و سنتی برای حفظ گذشته با رویکرد به آینده حیاتی است. کاربندی یکی از گونه های سازهای و تزیینی در معماری ایران بودهاست. که با دارا بودن ویژگی های نمادین، نیاز به بروزرسانی آن جهت بقا و انتقال این مفاهیم در دوران معاصر به چشم میخورد. با توجه به هزینه بری، مسایل ایمنی و دیگر مشکلات در ساخت سازهها به روش سنتی، نیاز به بهرهگیری از روش نوین در ساخت کاربندی ضرورت می یابد سوال اصلی پژوهش این است که چگونه می توان به کمک سازه های نوین الگویی جدید برای سازه کاربندی ارایه داد نتایج حاصل از این پژوهش نشان میدهد که با توجه به آنالیز سازهای، فرمی، هندسی و حسی کاربندی و سازه قاب متقابل، ضمن حفظ ویژگی های مثبت فرمی سازه کاربندی و با بهره گیری از مزایای سازه قاب متقابل، می توان محدودیت های آن را بر طرف نموده و از توانایی ها و ظرفیت های آن در القای حس کاربندی در فضا بهره گرفت.

کلیدواژه ها:

کاربندی ، هویت معماری ، معماری ایرانی اسلامی ، تکنولوژی ، طراحی پارامتریک