بررسی نظریه وحدت وجود و مبانی آن از نظر جلال الدین رومی (مولوی)
محل انتشار: همایش بین المللی شرق شناسی، تاریخ و ادبیات پارسی
سال انتشار: 1395
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 624
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
OSPL01_094
تاریخ نمایه سازی: 21 اردیبهشت 1397
چکیده مقاله:
مولانا جلال الدین رومی صاحب آثار فاخری در ادبیات فارسی به ویژه ادبیات عرفانی است. عارفان آنچه دیده و تجربه کرده اند را تعبیر می کنند. شعر فارسی ظرفیتی عالی جهت تعبیر این تجربه های عرفانی دارد. مولوی با داشتن احاطه علمی بر علوم و معارف دینی، و برخورداری از ذوق لطیف شاعری، بسیاری از غوامض عرفان را به آسانی حل نموده است. نظریه وحدت وجود که در عصر ایشان توسط عارفان مسلمان مطرح شده بود، در اشعار و ابیات منسوب به وی، به آسانی قابل درک است. این نظریه بر مبانی مبتنی است که مولانا آنها را به خوبی شرح داده تا فهم آن ممکن گردد. این نظریه با استناد بر مبانی دینی به گونه ای بیان شده است که منطبق بر اصل توحید باشد.در حالیکه اندیشه هایی چون حلول و اتحاد، کفر آمیز است. اما وحدت وجود عین توحید است. با در نظر گرفتن چگونگی شناخت خداوند که تنزیه به همراه تشبیه است و نیز مراتب توحید نظری و عملی و رسیدن به مرتبه ای از شناخت که همه چیز از خدا و بسوی اوست و با توجه به رابطه خدا و عالم که نه بر اساس علیت، بلکه مبتنی بر تجلی است، عارفان مسلمان به مساله وحدت وجود وقوف یافته و آن را با تعابیر مختلفی بیان می کنند. مولانا جلال الدین رومی در مثنوی معنوی، اثر خود را به عنوان دکان وحدت معرفی می کند. مقاله حاضر ضمن بررسی مبانی وحدت وجود، نمونه هایی از ابیات مولوی در این زمینه را تحلیل می کند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فرشته ندری ابیانه
عضو هیات علمی دانشگاه بو علی سینا
محمدابراهیم ترکمانی
کارشناس ارشد فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه قم