کاربرد سیستم های اطلاعات جغرافیایی در تعیین حق آبه های کشاورزی (مطالعه موردی: حوضه آبریز زاینده رود)
سال انتشار: 1396
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 571
فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
این مقاله در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
GISCONF04_165
تاریخ نمایه سازی: 29 فروردین 1397
چکیده مقاله:
خشکی زاینده رود و به دنبال آن وقوع بحران های اجتماعی در این حوضه موضوع حقوق قانونی صاحبان حق ابه بر از زاینده رود را به مهمترین موضوع استان اصفهان تبدیل نموده است. یکی از روشهای تعیین حق آبه های قانونی در حوضه آبخور زاینده رود (از روستای چمطاق تا انتهای صحرای دیزی در نزدیکی تالاب گاوخونی) محاسبه سطوح زیرکشت در مقطع تصویب قانون توزیع عادلانه آب است. در این تحقیق تعیین محدوده آبخور رودخانه بر اساس بررسی عکس های هوایی سال 1343 صورت گرفته است. همچنین بررسی وضعیت پوشش سبز اراضی کشاورزی در سال تصویب قانون (1361) و وضعیت فعلی بر اساس تحلیل تلفیقی داده های ماهواره کوییکبرد و لندست 5 و 8 صورت گرفته است. بر اساس نتایج حاصل از این تحقیق، مجموع مساحت اراضی حق آبه بر حوضه آبخور بدون اعمال اصلاحات اقلیمی 92/2 هزار هکتار بوده که بیشترین اراضی حق آبه بر مربوط به بلوک لنجان و کمترین آن مربوط به آیدوغمش بوده است. همچنین 6896 هکتار از اراضی کشاورزی حقآبهبر حوضه آبخور زایندهرود طی سالهای 1361 تا 1394 به اراضی مسکونی و شهری تغییر کاربری داده و مجموع فضای سبز محدوده شهری اصفهان طی دوره آماری یاد شده به میزان 8719 هکتار کاهش یافته است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
مسعود میرمحمدصادقی
دکتری مهندسی ژیوتکنیک، استادیار گروه آب و محیط زیست، مجتمع عالی آموزشی و پژوهشی صنعت آب و برق اصفهان و مدیر عامل شرکت آب منطقه ای اصفهان
بابک ابراهیمی
دکترای ژیومورفولوژی، مدیر دفتر برنامه ریزی شرکت آب منطقه ای اصفهان
لطف الله ضیایی
کارشناس ارشد آبیاری و زهکشی، شرکت مهندسین مشاور زایندآب
هانیه نیل فروشان
کارشناس ارشد محیط زیست، شرکت آب منطقه ای اصفهان