بررسی امکان کاربرد مبانی زیبایی شناختی در آموزش برنامه درسی تربیت دینی به دانشجو- معلمان

مهمترین رسالت نظام آموزشی برنامه ریزی برای پرورش انسان هایی مومن وعالم به تعالیم اسلام است چون تربیت واقعی و همه جانبه انسان وقتی حاصل می گردد که آدمی مطابق دستورهای دینی در زندگی رفتار کند. یکی از چالش هایی که تربیت دینی با آن روبرو است چگونگی ترویج و ارایه اندیشه های دینی است به گونه ای که مخاطب بیشتری جذب کرده و بتواند در رشد و تکامل آن ها موثر باشد. اثربخش ناکافی آموزش های مستقیم در تربیت دینی باعث شده است تا متخصصان تعلیم و تربیت در پی روش های غیر مستقیم و بهره گیری از سایر رشته ها به ویژه حوزه های هنری به منظور گسترش تعالیم اسلامی باشند.هدف پژوهش حاضر بررسی امکان کاربرد مبانی زیبایی شناختی در برنامه درسی تربیت دینی دانشجو معلمان تربیت معلم با تاکید در کلاس درس بود. روش - پژوهش حاضر کیفی و مبتنی بر تحلیل استنتاجی - بود. به منظور دست یابی به داده های مورد نظر نخست به مطالعه و بررسی متون و آثار تالیفی در خصوص تربیت دینی و مبانی زیباشناختی پرداخته شد و مفهوم و معنای هریک از متغیرهای اصلی بیان شد. در مرحله بعد داده های گرداوری شده براساس روش استنتاجی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و به بیان نقش و جایگاه مبانی زیباشناختی در تربیت دینی با تاکید بر نقش تجربه زیباشناسی و قوه تخیل پرداخته شد و در پایان به منظور کاربرد زیباشناسی در آموزش تربیت دینی استفاده از نمادهای هنری مانند قصه های قرانی،گرافیک، موسیقی،نمایش و تیاتر پیشنهاد شد.

کلیدواژه ها:

تربیت ، تربیت دینی ، زیبایی شناسی ، برنامه درسی ، قوه خیال