درآمدى بر تفسیر عرفانى و بررسى ریشه هاى آن در اسلام

تفسیر عرفانى شیوه اى از شیوه هاى تفسیر قرآن مجید است که باید به دقت مورد بررسى قرار گیردتا حقیقت، ضرورت و ارزش آن آشکار گردد. بى شک هر نوع شتابزدگى و افراط و تفریط درمورد این موضوع پیامدهاى ناپسندى به دنبال دارد. در این نوشتار کوتاه مى کوشیم به اندازه توان اندک خویش. مسایل زیر را به بحث بنشینیم: 1 - درنگى در عناوین و مفاهیم. 2 - نگاهى به شیوه هاى تفسیرى؛ تفاوت تفسیر صوفى و باطنى. 3 - نمونه هایى از تفسیر عرفانى. 4 - ریشه هاى تفسیر عرفانى. 5 - عرفان و تفسیر عرفانى در ترازوى نقد. 6 - جمع بندى و نتیجه گیرى × × × درنگى در عناوین و مفاهیم نخست باید به بررسى چند واژه اساسى مربوط به موضوع بحث مى پردازیم. 1. تفسیر و تطبیق: تفسیر به معناى کشف و ابهام زدایى است. برخى، تفسیر را در اشتقاق کبیر، که آن نیز مفهومش کشف و ظهور است دانسته اند. 1 سفر مشتق از گرفته شد و آن ابزارى است که پزشک با نگاه کردن در آن از بیمارى تفسره گفته شده تفسیر از بیمار آگاه مى شود. 2 تطبیق نیز به معناى مصداق یابى براى آیه قرآن است. 3 ممکن است تفسیر و تطبیق درست، یا نادرست باشند. اگر از شیوه صحیحى استفاده شود تفسیر و تطبیق درستى انجام خواهد گرفت و گرنه کارى نادرست یا تفسیر به راى انجام مى گیرد