تبیین جهاد و مقاومت در قیام یحیی بن زید (ع)

قیام یحیی بن زید (ع) در ۱۲۵ ق از مهم ترین قیام های شیعی در عصر اموی محسوب می شود. این قیام که در امتداد قیام پدرش، زید بن علی (ع) به وقوع پیوست، در فضای سیاسی و فرهنگی خراسان و در تضاد با منافع امویان و به نفع عباسیان اثر جدی گذاشت. شاکله قیام یحیی بن زید (ع) بر محوریت جهاد و مقاومت بوده که دارای نمودهای مختلف است که بر این اساس در این پژوهش با تکیه بر منابع کتابخانه ای و با رویکرد توصیفی-تحلیلی به دنبال جلوه های این دو مولفه در سیره و قیام آن حضرت هستیم. یافته های پژوهش نشان می دهد که قیام یحیی بن زید (ع) به تاسی از پدر با هدف آشکار کردن وجوه پنهان فساد امویان صورت گرفته است. در این راستا ایشان ضمن آن که پس از شهادت پدر، زید بن علی (ع) در مقابل امویان تسلیم نشد، رویکرد مقاومت و در پی آن جهاد را با انتخاب خراسان به عنوان محل قیام در پیش گرفت. یحیی بن زید (ع) در قیام خود از یک طرف بر اصول مهم دین اسلام همچون امر به معروف و نهی از منکر پافشاری کرد و از سوی دیگر ضمن ضدیت با اندیشه و عملکرد امویان بر خونخواهی قیام امام حسین (ع) تلاش و از جان گذشتگی کرد.

کلیدواژه ها:

یحیی بن زید (ع) ، جهاد ، مقاومت ، امر به معروف و نهی از منکر ، امویان