قرن چهارده، از منظر پژوهشهاى قرآنى

شعاع پایدار وحی هزار و چهارصد و اندی است که بر بلور اندیشه ها و زلال ادراکها و پهنه نیاز ملتها، درجوامع تابیده است.تجربه تاریخ معارف اسلامی نشان داده است که گذشت زمان و پیشرفت علمی و تعالی انسان ، نه تنها از تابش و درخشش نور وحی نکاسته، بلکه بر جلوه های آن افزوده است ؛ چه این که قرآن ،کلام خداوند علم و حکمت و خرد است وهرگاه آیینه ذهن و اندیشه دریافت گران و تلاوت کنندگا ن آن، با علم و حکمت و خرد شفاف تر شده باشد، قرآن نیز می بایست در صحنه معارف بشری و فهم و تفسیر پژوهندگان، تابش نوین و پیام جدیدی یافته باشد.انکار نمی توان کرد که دستاوردهای علمی و ژرفکاویهای ادراکی بشر در قرن چهارده به لحاظ عملکردی و راهگشایی درخور مقایسه با قرنهای پیشین نبوده و این تحول، خواه ناخواه، می طلبیده است که شکوفایی فهم دینی و اقبال به نگرشهای نو و روشهای کارآمد تر تفسیری نیز همپای سایر تحولات علمی، فزاینده و چشمگیر باشد.