توسعه مدل ارزیابی زمین- زیست محیطی در برنامه ریزی کاربری شهری مناطق ساحلی جنوب شرقی دریای خزر در محدوده استان گلستان

برنامه ریزی منطقی کاربری اراضی برای توسعه گزینه های متنوع کاربری بویژه توسعه شهری گامی موثر در جهت حفاظت منابع طبیعی و زیست محیطی اکوسیستم های ساحلی است. این امر زمانی میسر است که علاوه بر فاکتورهای لازم برای ارزیابی تناسب گزینه ها، عوامل و پدیده های زمین شناختی را هم در این فرایند چندجانبه و پیچیده مد نظر قرار داد. این تحقیق با هدف توسعه و بهینه سازی مدل ارزیابی زمین-زیست محیطی به منظور برنامه ریزی کاربری اراضی برای توسعه شهری مناطق ساحلی استان گلستان برای 4 گزینه ساختمان سازی بلند، چند طبقه، کوتاه و دفن زباله انجام گرفت. برای این کار عوامل توپوگرافی، قابلیت خاک، شرایط آبهای زیرزمینی، خطرات زمین شناختی نظیر روانگرایی، بالا سطح آب دریا و ماندابی شدن، در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد که قسمت اعظم منطقه کلاس تناسب کم تا متوسط را برای توسعه چهار گزینه فوق دارد. با توجه به همه جانبه بودن برنامه ریزی کاربری اراضی، در این تحقیق برای ارزیابی تناسب از روش آنالیز سلسله مراتبی و سامانه های اطلاعات جغرافیایی استفاده شد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی کاربری سرزمین ، توسعه شهری ، خطر ، زمین- زیست محیطی ، گلستان ، دریای خزر