تبیین عوامل موثر در برنامهریزی فضای سبز شهری در جهت توسعه پیادهمداری(مونه موردی منطقه 7 تهران)

با افزایش روزافزون جمعیت شهرنشین و رشد سریع شهرها، تامین نیازهای اساسی ساکنین و افزایش کیفیت زندگی آنان، از جمله ارتقاء قابلیت پیادهمداری شهر در جهت تامین سلامتی، بهداشت جسمی و روانی و کیفیت روابط اجتماعی امری مهم و حیاتی به شمار میآید. یکی از مسایل اساسی و مهمی که نقش حیاتی در کیفیت فضاهای شهری پیادهمدار وجود دارد، کاربست فضاهای سبز است. تحقیق حاضر با هدف تبیین تاثیر کاربرد فضای سبز در تحقق پیادهمداری شهر، و با استفاده از روش توصیفی، تحلیلیو پیمایشی بر مبنای هدف کاربردی به بررسی عوامل موثری همچون عوامل زیستمحیطی، بصری، اجتماعی و کالبدی در این زمینه میپردازد. بر همین اساس بر پایه روش کوکران، نمونه 355 نفری از شهروندان منطقه 7 تهران انتخاب شده و با توزیع پرسشنامه بین آنها، مولفههای مذکور مورد سنجش و ارزیابی قرار گرفته است. نتایج این پژوهش نشان میدهد که عوامل و ویژگیهای موثر در برنامهریزی فضاهای سبز در جهت پیادهمداری این منطقه، پایینتر از حد متوسط جامعه و یا به عبارت دیگر ناکافی ونامطلوب است؛ با توجه به سطح معناداری همه معیارها، این موضوع در همه معیارها، به صورت معنیداری صدق مینماید. لذا در نهایت به ارایه پیشنهادات و راهکارهای اجرایی در جهت بهبود وضع موجود اقدام شده است

کلیدواژه ها:

پیادهمداری ، فضای سبز ، پیادهرو ، کیفیت محیطی ، برنامهریزی شهری